ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ Τάσος Σ. Μάντζιος

 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

Τάσος Σ. Μάντζιος

 

Πέρασε ύστερα ο καιρός,

όπως το συνηθίζει.

Η Κοκκινοσκουφίτσα

 μεγάλωσε,

παντρεύτηκε

 έναν λύκο.

Καμάρωνε η μάνα της

και ζήλευαν οι φίλες.

Εκείνος,

στο σπίτι γύριζε αργά

μ’ ακονισμένους τους κυνόδοντες,

ούρλιαζε,

νύχτες πολλές,

 πανσέληνες

κι ασέληνες

και ύστερα,

την έτρωγε σιγά,

από τα μέσα προς τα έξω,

της έτρωγε τα σωθικά,

έκρυβε αυτή προσεκτικά,

όσο μπορούσε,

του θηρίου τα σημάδια,

κατέβαινε πρωί

στην αγορά,

κάθε φορά

και πιο λειψή,

κάθε φορά,

πιο άδεια.

 

(Για όλα τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, που τη βιώνουνε βουβά, ελπίζοντας κάθε φορά να είναι η τελευταία, μέσα σε ένα περιβάλλον,  που συνήθως γνωρίζει και πάντα πέφτει από τα σύννεφα.)

Τάσος Σ. Μάντζιος

Η ασπίδα του Αρχίλοχου του Τάσου Σ. Μάντζιου

Η ασπίδα του Αρχίλοχου

του Τάσου Σ. Μάντζιου  

Σε θέση δύσκολη

σαν βρέθηκε στη μάχη

ο Αρχίλοχος,

χωρίς δεύτερη σκέψη,

έριξε την ασπίδα καταγής

και το ’βαλε στα πόδια.

Έριξε την ασπίδα καταγής,

και το πεδίο της μάχης

εγκατέλειψε.

Σαν επαγγελματίας

που ήταν,

να παραμείνει φρόντισε

σώος κι αρτιμελής 

-   καθόλου τη δουλειά του

δεν θα βοηθούσε

ένα ενδεχόμενο

εργατικό ατύχημα.

Τάσος Σ. Μάντζιος

(εικόνα: ερυθρόμορφο αγγείο 6ου αιώνα)

Ηγησώ ποίημα του Τάσου Σ. Μάντζιου

Ηγησώ

ποίημα του Τάσου Σ. Μάντζιου

Είμαι η Ηγησώ,

κόρη Αθηναία.

Ανάγλυφη τώρα μορφή

σε επιτύμβια στήλη.

Κορίτσι ήμουν,

δεν πρόλαβα να γευτώ τον έρωτα.

Κορίτσι

και τη ζωή δεν χόρτασα.

Σπουδαίος τεχνίτης σκάλισε τη μορφή μου

σε μάρμαρο λευκό.

(Θα κόστισε μια ολόκληρη περιουσία).

Λαμπρή επιτύμβια στήλη

ματαιότητας.

Η Ηγησώ είμαι.

Δεν ήμουν η ομορφότερη.

Κι άλλα πολλά κορίτσια έφυγαν νωρίς.

Κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά,

μα η δική μου η μορφή

έμεινε στους αιώνες.

Δεν ήμουν η ομορφότερη.

Ήτανε πλούσιοι οι γονείς μου.

Τάσος Σ. Μάντζιος

Στην εικόνα η επιτύμβια στήλη της Ηγησούς από πεντελικό μάρμαρο, 5ος αιώνας π.Χ.  Κλασσική περίοδος, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Στη θέση του πρωτοτύπου στο νεκροταφείο του Κεραμικού αντίγραφο.

Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας. Είναι εκπαιδευτικός και διδάσκει στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας. Η πρώτη του ποιητική συλλογή είναι «Τα Οξέα του Ποιήματος», Έλευσις και Υδράνη, 2018. Συμμετείχε στη δίγλωσση ανθολογία Treasures of the sand – Θησαυροί της άμμου, ΑΩ εκδόσεις 2019.

Το ένστικτο του θηράματος του Τάσου Σ. Μάντζιου μαζί με μια φωτογραφία του Lyle Gregg

Το ένστικτο του θηράματος

του Τάσου Σ. Μάντζιου

μαζί με μια φωτογραφία του 

Lyle Gregg

Κοπάδι ρωμαλέων βουβαλιών,

στων λιονταριών τη θέα,

σ’ άτακτη τρέπεται φυγή.

Μπροστά στην απειλή

το ένστικτο ξυπνάει εντός τους,

του θηράματος.

Δυνάστης φόβος

παραλύει

τη ρώμη και το θάρρος τους.

Δυνάστης φόβος

την ισχύ τους

καταλύει.

Τρέχουνε να σωθούνε τα βουβάλια

και χωρίζονται

και πανικόβλητα

σκορπίζουν,

αφού

σαν τους λαούς κι αυτά,

τη δύναμη που έχουν ενωμένα,

δεν γνωρίζουν.

Τάσος Σ. Μάντζιος

(φωτογραφία : Lyle Gregg)

Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας. Είναι εκπαιδευτικός και διδάσκει στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας. Η πρώτη του ποιητική συλλογή είναι «Τα Οξέα του Ποιήματος», Έλευσις και Υδράνη, 2018. Συμμετείχε στη δίγλωσση ανθολογία Treasures of the sand – Θησαυροί της άμμου, ΑΩ εκδόσεις 2019.

Δύο ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου μαζί με δύο φωτογραφίες του Βασίλη Ταγκούλη

Δύο ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου

μαζί με δύο φωτογραφίες του Βασίλη Ταγκούλη

Ρητορικό ερώτημα

Θ’ ασχήμισαν –αν ζει–  τα γκρίζα μάτια

Κ. Π. Καβάφης

Το ερώτημα είναι,

Ποιητή,

γι’ αυτά τα γκρίζα μάτια,

που εντός σου

ξύπνησαν

 τον έρωτα,

τώρα π’ ασχήμισαν,

άμα τα συναντούσες,

γι’ αυτά τα ίδια μάτια λέω,

ερωτικό

θα έγραφες

ένα ποίημα;

Σαν καινούργιο

Πολύ γερή κατασκευή.

Τα ’βγαλε τα λεφτά του

και με το παραπάνω.

Τόσοι και τόσοι πλάγιασαν

σε τούτο το κρεβάτι

κι ακόμα είναι σαν καινούριο,

είπε

ο Προκρούστης

Ο Τάσος Σ. Μάντζιος γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας. Είναι καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και διδάσκει το μάθημα των Θρησκευτικών. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε διάφορες ηλεκτρονικές ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου. Έχει δυο παιδιά και διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Τα οξέα του ποιήματος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έλευσις και Υδράνη.

Δύο ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου μαζί με δύο φωτογραφίες του Moises Levy

Δύο ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου

μαζί με δύο φωτογραφίες του Moises Levy

Θύρες ανοιχτές

Αλλάζει, λένε οι επιστήμονες,

το κλίμα.

Μας περιμένουν, λένε,

μέρες θερμές.

Καμία έκπληξη.

Θύρες παραβιάζουν

ανοιχτές.

Το είχε πει πριν χρόνια

προφήτης,

ο ποιητής:

"Το μέλλον  θα ’χει πολλή ξηρασία"

Ευημερίες άμοχθες

Ενθουσιώδες το πυκνό ακροατήριο

αποθεώνει τον Σωτήρα

στου λόγου πάνω την κορύφωση,

που ξεδιπλώνει το μακρόπνοο όραμά του,

για ευημερίες άμοχθες

και πώς θα εξαφανίσει μονομιάς

της δυστυχίας τη λάμια

και, μες στη γενναιοδωρία του,

θάλασσες τάζει γλυκές,

με αρμυρά ποτάμια.

Ενθουσιώδες το πυκνό ακροατήριο,

αποθεώνει τον Ηγέτη,

παραληρεί αντικρίζοντας,

τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Τάσος Σ. Μάντζιος

(φωτογραφίες: Moises Levy)

Ο Τάσος Σ. Μάντζιος γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας. Είναι καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και διδάσκει το μάθημα των Θρησκευτικών. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε διάφορες ηλεκτρονικές ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου. Έχει δυο παιδιά και διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Τα οξέα του ποιήματος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έλευσις και Υδράνη.

Δύο ανέκδοτα ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου μαζί με δύο φωτογραφίες του Leon Levinstein

Δύο ανέκδοτα ποιήματα 

του 

Τάσου Σ. Μάντζιου

μαζί με δύο φωτογραφίες 

του Leon Levinstein

Κατάματα

Στης πόλης τα στενά δρομάκια,

μεγάλη εμπιστοσύνη στα φτερά τους

έχοντας,

τσιμπολογάν τα περιστέρια ψίχουλα

μπροστά από τους τροχούς

των βιαστικών αυτοκινήτων.

Λίγο πριν να τα λιώσει ο τροχός,

φτεροκοπάνε δυνατά,

την τελευταία στιγμή ξεφεύγοντας.

Πείνα στυγνή κι ανένδοτη

σε τούτη την αποκοτιά τα εξωθεί.

Μες στην ανάγκη τους να ζήσουν,

κατάματα κοιτάν

και αψηφάν

τον τροχοφόρο θάνατο.

Μεγάλη εμπιστοσύνη

έχοντας στα φτερά τους,

στίχους τσιμπολογάν κι οι ποιητές,

μπροστά από τους τροχούς

της βιαστικής καθημερνότητας.

Μες στην ανάγκη τους να γράψουν,

κατάματα κοιτάν

και αψηφάν

τα φορτωμένα τριαξονικά

του χρόνου.

Τα αποτσίγαρα

Ακόμα λεν την ιστορία

οι παλιοί,

πως για μια αγάπη μαχαιρώθηκε

στη μέση της πλατείας.

Ακόμα δείχνουνε το μέρος

που έπεσε.

Τις νύχτες βγαίνει

λένε,

κάθεται στο παγκάκι

κι ως τα χαράματα

κοιτάζει το μπαλκόνι της.

Αν πας πολύ πρωί,

γύρω από το παγκάκι,

σωρό θα δεις

λένε,

τα αποτσίγαρα.

Τάσος Σ. Μάντζιος

Ο Τάσος Σ. Μάντζιος γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας. Είναι καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και διδάσκει το μάθημα των Θρησκευτικών. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε διάφορες ηλεκτρονικές ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου. Έχει δυο παιδιά και διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Η πρώτη του ποιητική συλλογή «Τα οξέα του ποιήματος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έλευσις και Υδράνη.

Η Προσευχή Τάσος Σ.Μάντζιος μαζί με μια φωτογραφια του Lee Jeffries

Η Προσευχή

Τάσος Σ.Μάντζιος

 μαζί με μια φωτογραφια του Lee Jeffries

Τον Αστυάνακτα κρατώντας

στην αγκαλιά

ο Έκτορας,

μ’ αυτά τα λόγια,

στον Δία προσευχήθηκε:

"Δία, πατέρα των θεών,

των κεραυνών αφέντη,

εσύ που όλα τα μπορείς

και πάντα ήσουν προστάτης μου

κι απ’ τα σφαχτάρια πάντα εγώ,

τα πιο παχιά μεριά

έβαζα στον βωμό σου,

κάνε

να γίνει ο γιος μου

μεγάλος και τρανός.

Σπουδαίος να γίνει, βασιλιάς,

φόβητρο των εχθρών του

και να τον καμαρώνουμε

εγώ και η μητέρα του.

Κάνε

στην Τροία να βασιλέψει

ειρηνικά

ως τα βαθιά γεράματα".

Αυτά είπε ο Έκτορας.

Kαι στον ουράνιο θρόνο του,

ο νεφεληγερέτης,

άβολα τότε ένιωσε

κι ευθύς

χαμήλωσε το βλέμμα.

Τάσος Σ. Μάντζιος

(φωτογραφία: Lee Jeffries)

Οι γηγενείς του Τάσου Σ. Μάντζιου

Οι γηγενείς

του Τάσου Σ. Μάντζιου  

Εσείς, που ανοίγετε

χαρούμενη αγκαλιά

μόνο στα χελιδόνια,

είπε ο σπουργίτης,

και γράφετε τραγούδια και ποιήματα

σε κάθε ερχομό τους

και τ’ αποχαιρετάτε

όλο δάκρυα

την ώρα του φευγιού τους,

τι πρέπει

για να μας προσέξετε,

να κάνουμε εμείς

οι γηγενείς;

Τι πρέπει,

για να μη μας θεωρείτε

δεδομένους;

Τάσος Σ. Μάντζιος

Το ζάφτι του Τάσου Σ. Μάντζιου μαζί με δύο φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μάνου (Κρήτη, 1964)

Το ζάφτι

του Τάσου Σ. Μάντζιου

μαζί με δύο φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μάνου

(Κρήτη, 1964)

Πλάι σε κάποιο τζάκι

θα ’σαι, λέω,

καθισμένη,

τ’ ουρανού.

Στο παραγώνι.

Σαν τότε,

που μ’ ορμήνευες

πώς να την κάνω ζάφτι

τη ζωή

για να τα καταφέρω.

Θα λες ακόμα ιστορίες

για φαντάσματα,

για λύκους,

που έπεσαν στα πρόβατα

και για σοδειές χαμένες.

Θα λες

για φτώχεια

και για Κατοχή,

και πάντοτε με καραμέλες

γεμάτες θα ’ναι οι τσέπες σου,

για όλα τα μικρά

που παίζουνε

στ’ ουράνιου τόξου τα σοκάκια.

Ξέρεις,

πάει πολύς καιρός,

κι εμείς εδώ

σκορπίσαμε.

Ξεράθηκε κι μυγδαλιά

που ’χες φυτέψει.

Κι εγώ,

δεν τα κατάφερα.

Τάσος Σ. Μάντζιος

(φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Μάνος, Κρήτη, 1964)

Ματαιότητα Τάσος Σ. Μάντζιος

Ματαιότητα 

Τάσος Σ. Μάντζιος

Βούλιαξε το καράβι

του Οδυσσέα

στα μανιασμένα κύματα

και πήρε κάτω στο βυθό

τα λιγοστά του υπάρχοντα,

μαζί τους

και τα όπλα του Αχιλλέα,

που του ’χαν δώσει οι Αχαιοί

έξω απ’ της Τροίας τα τείχη.

Για πάντα χάθηκαν

τα όπλα τα λαμπρά,

βαθιά

στης θάλασσας τα ερέβη.

Και μες στου Κάτω Κόσμου τις σκιές,

πικρό ήταν το χαμόγελο

του Αίαντα,

που για τα όπλα κάποτε αυτά

τον Οδυσσέα μίσησε

και έχασε τα λογικά

και την αξιοπρέπειά του.

Τάσος Σ. Μάντζιος

(στην εικόνα: μελανόμορφο αγγείο, ο Οδυσσέας και ο Αίαντας φιλονικούν για τ αόπλα του Αχιλλέα)

3 ανέκδοτα ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου μαζί με 4 πίνακες του Χρόνη Μπότσογλου από τη συλλογή "Μια προσωπική νέκυια"

3 ανέκδοτα ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου

μαζί με 4 πίνακες του Χρόνη Μπότσογλου 
από τη συλλογή 
"Μια προσωπική νέκυια"

Οι Φλύαρες Παράτες

Λαμπρός με τον κατάπλου σου

θα σε προσμένει

ο θρίαμβος.

Θα παιανίζει η μπάντα.

Το χέρι θα σου σφίξουνε

του τόπου οι ταγοί.

Λόγοι μακροσκελείς, θ’ αποθεώσουνε

εσένα και τον άθλο σου.

Το πλήθος θα σ’ επευφημεί

και σύνθημα θα κάνει τ’ όνομά σου.

Θα σε αποκαλέσουν ήρωα.

Θα ψηλώσεις.

Μα το αληθινό σου μπόι,

στην παραλία της Νάξου, εκεί,

πλάι σ’ αυτή,

που μες στη νύχτα

εγκατέλειψες.

Πλάι στο μίτο της.

Θα πάψουν κάποτε

οι φλύαρες παράτες,

μα θα ’ναι πάντοτε καρφί,

το βλέμμα της εντός σου.

Πλάι σ’ αυτή που άφησες,

έρμαιο τ’ άγριου τόπου,

εκεί,

θα μένουν ανεξίτηλα,

μικρό

του ήρωα

το ήτα σου,

μικρό

και τ’ άλφα σου

τ’ ανθρώπου.

Η Ωρίμανση

Δεν είμαι ακόμα έτοιμο να βγω,

είπε το ποίημα.

Μη βιάζεσαι εκεί έξω να με στείλεις.

Αργή, το ξέρεις, είναι μου

η ωρίμανση.

Χρειάζομαι περσότερα εφόδια.

Να ’χω κάτι ιδιαίτερο να πω,

κάτι αλλιώτικο να δώσω.

Να ’χω ταυτότητα και βάρος ειδικό.

Να μην περάσω σαν σκιά

μες στο μεγάλο πλήθος ποιημάτων.

Μην είμαι ένας ακόμα, εύγευστος βλωμός.

Να καταναλωθώ,

δεν είν’ ο προορισμός μου.

Δεν είμαι ακόμα έτοιμο

να βγω στον κόσμο.

Χρειάζομαι περσότερα εφόδια.

Να κόβω πρέπει σαν γυαλί.

Να με διαβάζουν

και να στριφογυρνάν όλη τη νύχτα

στο κρεβάτι τους.

Να μπαίνω μες στη σκέψη τους

κι όλες τις βεβαιότητές τους

να ραγίζω

Το Ξόδι του Αυγούστου

Τα ταξιδιάρικα έφυγαν

πουλιά

στο ξόδι του Αυγούστου.

Βουβή ξανά η γειτονιά.

Βουβή, θλιμμένη κι άδεια.

Άδειες φωλιές

και άδειες αγκαλιές,

και της ελπίδας

σπασμένο το τακούνι.

Στα καλντερίμια

που έπαιζαν παιδιά,

σήμαντρο πένθιμο

βροντά,

μιας αιωνόβιας ερημίας

το μπαστούνι.

Τάσος Σ. Μάντζιος

(οι πίνακες του Χρόνη Μπότσογλου από τη συλλογή "Μια προσωπική νέκυια")