Χαρίδημος Κιοστεράκης ΜΕΤΡΌ Εκδόσεις Ενύπνιο η πρώτη δημοσίευση στο diastixo.gr

 

Χαρίδημος Κιοστεράκης

ΜΕΤΡΌ

Εκδόσεις Ενύπνιο

η πρώτη δημοσίευση στο diastixo.gr

Χαρίδημος Κιοστεράκης: «Μετρό»

 

Μου αρέσει πάντα να λέω πως η ποίηση πρέπει να διαβάζεται (και μάλιστα δυνατά) για να ακούγεται, να μπορείς να νιώσεις τον ήχο, τις διακυμάνσεις της φωνής ποιητή και αναγνώστη. Έχοντας στα χέρια μου την ποιητική σύνθεση Μετρό του Χαρίδημου Κιοστεράκη, όλο και γυρνάει στο μυαλό μου η υποψία μιας αναθεώρησης της παραπάνω απόλυτης θέσης – τουλάχιστον η επιθυμία μιας διαφοροποίησης.  

Ο Κιοστεράκης, ας ξεκινήσω από αυτό, μοιάζει κατ’ αρχάς να μας «εξαπατά». Είναι, άραγε, ποίηση όλο αυτό; Λέξεις, φράσεις και προτάσεις που λειτουργούν ως εικόνες, προσφέροντας μια εκδοχή οπτικής ποίησης, visual poetry. Ένας συνδυασμός λόγου και εικόνας, με σημαντική τη συμβολή της γραφιστικής για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα. Η «σχηματοποίηση» του λόγου, άλλωστε, εμπεριέχει ως όρος τα δύο ζητούμενα, εν προκειμένω: το σχήμα και την ποίηση· να, που η λεκτική αποτύπωση καθοδηγεί στη νοηματική προσέγγιση. Η δήθεν απάτη αποδεικνύεται, έτσι, ένας ποιητικός τρόπος, μέσα στην πρωτοτυπία του, καθώς λίγα τέτοια δείγματα έχουμε ακόμη στον ελληνικό χώρο, αν και η μείξη λόγου και εικαστικών τεχνών έχει βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα, αλλά και στα επαναστατικά ρεύματα του προηγούμενου αιώνα, όπως το κίνημα του ντανταϊσμού (Dada). Αρκεί να θυμηθούμε τις οδηγίες, για παράδειγμα, που έδινε ο Tristan Tzara για το πώς γράφεται ένα ποίημα- Dada, με τίτλους και αποκόμματα από εφημερίδες σε τυχαία σειρά.

Θα πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε νέες προτάσεις, κυρίως σε μια εποχή που οι δόκιμες μορφές βρίθουν από βαρετές επαναλήψεις, μιμήσεις, αντιγραφές κ.λπ.  Αντιμετωπίζοντας θετικά το όλο εγχείρημα, εισχωρώ στο σχηματοποιημένο, οπτικοποιημένο σύμπαν αυτής της ποίησης.

Ο «Ουρανός» αρχικά πάνω από την πόλη-ποίημα. Οι βόμβες που πέφτουν, πώς θα μπορούσαν αλλιώς να δώσουν την αίσθηση της καταστροφικής τους πτώσης, παρά ιδανικά να παριστάνονται σαν να πέφτουν, πάνω στους ανθρώπους που τρέχουν να σωθούν, με τη μορφή γραμμάτων από το βομβαρδιστικό σε κατακόρυφή ποιητική δομή. Ξεκινώντας το δικό του «Μετρό» ο Κιοστεράκης σταματάει σε «στάσεις» για να σκεφτεί, να δει, να ερμηνεύσει, να θυμηθεί, να καταγγείλει, να αντισταθεί· ναι, η ποίηση είναι μια μορφή αντίστασης. Ακόμα κι αν αντιστέκεσαι απέναντι σε στερεότυπες αντιλήψεις του επιτρεπτού και μη επιτρεπτού, πολύ περισσότερο αν έχεις ήδη επιλέξει τη δική σου στάση, με όλο το κόστος της επιλογής σου. Ο έρωτας, οι σχέσεις, σε όποια εκδοχή τους, εδώ χωρούν σ’ αυτή την ποίηση.

Η πτώση, ως ακέραιη έννοια που αποδίδει τον υπό κατάρρευση πολιτισμό μας, αλλά και ως συν-πτώση (σύμπτωση), αν κάποιοι θελήσουν να ενώσουν την ατομική τους περί-πτωση (ξανά η πτώση) με των άλλων διαφορετικών, να κοιτάξουν από ψηλά, να σκύψουν επικίνδυνα και μοιραία στο μπαλκόνι τους και να δείξουν έτσι την αντίστασή τους στη σαθρότητα, και την υποκρισία. «[…] Σίγουρα πάντως δεν μπορείς/ να κακολογήσεις ένα παιδάκι/ που του τελείωσε το ενδιαφέρον/ για το μπαλόνι του» («Αγόρι»).

Ένας δεύτερος «Ουρανός» θα σχηματιστεί, πιο δυτικά αυτός, με ανθρώπους που δεν φοβούνται τις βόμβες (εδώ δεν πέφτουν), ζουν ήρεμα αποκομμένοι και από το παρελθόν αλλά και από το μέλλον. Μόνο που εδώ δεν ευδοκιμεί η ποίηση.

Στο εκτενές (και ελάχιστα σχηματοποιημένο) ποίημα «Η κηδεία της ποίησης» ο Κιοστεράκης θα εγκιβωτίσει στα δικά του κάποιους ομότεχνους, όπως τον Αμερικανο-βιετναμέζο Ocean Vuong, τον Γιάννη Στίγκα, Δημήτρη Αγγελή, Νόα Τίνσελ. Σ’ αυτό το ποίημα ο ποιητής και η τέχνη του, σε μια παρέα απομονωμένη από τη φασαρία των πολλών, κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά. «[…] Ποίημα που γράφω στο αγαπημένο μου μπαρ για να μην/ πάρω κρατικό βραβείο// το μόνο που ξέρω να κάνω είναι/ αυτό το ποίημα/ και επειδή/ ξέρω το κάνω/ απλώνω ένα χέρι/ θα το πιάσουν εκείνοι που δεν πήραν κρατικό βραβείο/ αυτοί που πήραν/ δεν θα τους αρέσει αυτό το ποίημα/ γιατί ακόμα δεν έχω πάρει κρατικό βραβείο/ (αλήθεια, είναι αστείο)/ μετά, θα το ξαναδιαβάσουν/ θα το βρουν καλό/ και θα λένε/ πως/ κάνω το μόνο που ξέρω». Ο ποιητής έκλεισε μέσα στο ποίημά του (όλη την ποιητική σύνθεση εννοώ) έναν κόσμο δικό του, διαφορετικό σε μορφή και σε νόημα, και ολοκληρώνει: «έξω από αυτό το ποίημα/ συνεχίζουν οι άνθρωποι/ να σκοτώνουν ανθρώπους». Ένα ποίημα, ένας δομημένος (αν και σε ιδιότυπη αποδόμηση) κόσμος. Όλα τα άλλα συμβαίνουν έξω από το ποίημα.

 

Και, για να επανέλθω στα σχετικά με τη μορφή, καθώς, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι αυτή που καθορίζει το περιεχόμενο και τον τρόπο της εισχώρησης σε αυτό. Μια αποδόμηση της ποιητικής μορφής, αποδίδει γλαφυρά την αποδόμηση του υπαρκτού κόσμου. Αυτό, κυρίως «σχεδιάζει» γράφοντας ο ποιητής, σχηματοποιώντας τον ποιητικό λόγο, κατακρημνίζοντας σε κατακόρυφη πτώση τις λέξεις του, ή αλλού τοποθετώντας τις λέξεις σε ανιούσες κλίμακες, αντιστρέφοντας τη λογική (όχι πάντα και φυσική, όμως) σειρά τους, μόνον ελπίζοντας σε κάτι που θα είχε τη δύναμη να δομήσει εκ νέου έναν άλλο κόσμο, καλύτερο. Το γράφει, άλλωστε: «Έχει πολύ μεγάλη σημασία η θέση στα πράγματα […] έχει τεράστια σημασία και το τι βλέπουμε». Ο Κιοστεράκης εδώ έχει πιάσει όλο το νόημα της ύπαρξης και, κυρίως, τη συνειδητοποίηση της ύπαρξής της. Η στάση μας απέναντι σε ό,τι μας γεννά, μας διαμορφώνει, μας προσδιορίζει, η στάση μας έξω από όσα μας χτίζουν ασφυκτικά μέσα σε τοίχους, η απόπειρα να διαφοροποιηθούμε ή να καταξιώσουμε ο καθένας τη διαφορετικότητά του, να βρούμε τη θέση μας.

Καταλήγω, έτσι, σε μια νέα θέση για το πώς «ανοίγει» η ποίηση για να εισχωρήσουμε, ελπίζω όχι απόλυτη κι αυτή, γιατί πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε ανατροπές παντός είδους: η ποίηση (η καλή του είδους) διαβάζεται, ακούγεται, βλέπεται, με όποιον τρόπο πρόσφορο βρει τόσο ο ποιητής όσο και ο αναγνώστης. Αρκεί να ορίσουμε το βάθος, καθώς γράφει ο ποιητής: «-και πώς θα ορίσουμε το ύψος;/ -το βάθος να ορίσετε/ εδώ κάνουμε καταδύσεις».

 

Διώνη Δημητριάδου

Εσύ πού ήσουν; Δήμητρα Μήττα εκδόσεις Ειρήνη η πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Fractal στη στήλη ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΜΕ 500+ ΛΕΞΕΙΣ

 

Εσύ πού ήσουν;

 Δήμητρα Μήττα

 εκδόσεις Ειρήνη

η πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Fractal

στη στήλη ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΜΕ 500+ ΛΕΞΕΙΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΜΕ 500+ΛΕΞΕΙΣ | Όλα στεγασμένα κάτω από ένα ερώτημα • Fractal

 

 

 

Όλα στεγασμένα κάτω από ένα ερώτημα

 

Διαβάζω την πρόσφατη συλλογή διηγημάτων της Δήμητρας Μήττα με τον εύστοχο τίτλο Εσύ πού ήσουν;, και σκέφτομαι πώς γίνεται να δέσουν μέσα σε ένα κριτικό κείμενο τόσο διαφορετικές, εκ πρώτης όψεως, γραφές. Πρόκειται για διηγήματα, μικρά ή μεγάλα, γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές που πρέπει να απέχουν αρκετά μεταξύ τους. Άρα, δεν είναι η θεματική που απηχεί μια ιδιαίτερη εποχή, ούτε το ύφος που –απότοκο κι αυτό μιας χρονικής περιόδου– διαμορφώνεται αναλόγως. Αξίζει, ωστόσο, μια τέτοια γραφή, καλοδουλεμένη και προσεκτική ώς τη λεπτομέρεια, να αποκαλυφθεί, όσο κι αν συσκοτίζουν την ενότητά της τα (αυτόνομα λες) διηγήματα.  Θα το επιχειρήσω με δύο τρόπους.

Αρχικά εστιάζω στον τίτλο της συλλογής. Το ερώτημα μπορεί να εκληφθεί ως επιμερισμένο σε κάθε ένα από τα διηγήματα, εγκιβωτισμένο στην απορία (έκδηλη ή υπόρρητη) του ήρωα/προσώπου που βιώνει το τραύμα του, τη μοναξιά του, την εγκατάλειψη, την απαξίωση, τη βία, τη διάψευση, απέναντι στον άλλο η τους άλλους γύρω του, ή, γιατί όχι, απέναντι στον αναγνώστη, αυτόν τον βολεμένο που αθωώνει την αδιαφορία του μέσα από ένα βιβλίο, ας υποθέσουμε όπως αυτό. Το ίδιο ερώτημα, όμως, μπορεί να πάρει άλλη διάσταση, εκπορευόμενο αυτή τη φορά με ευθύ τρόπο από την ίδια τη συγγραφέα προς τον όποιο νιώσει πως τον αφορά προσωπικά. Εσύ πού ήσουν, όταν όλα αυτά συνέβαιναν, όταν εγώ έβρισκα τις αφορμές μου, έστω με τον συγγραφικό τρόπο, για να αναδείξω ό,τι κακώς κείται γύρω μας, εσύ πού κρυβόσουν, πίσω από ποιες ψευδαισθήσεις συμμετοχής απολάμβανες την αποστασιοποίησή σου, μεταλλασσόμενη σε δήθεν δράση; Έτσι διαβασμένος και ερμηνευμένος ο τίτλος της συλλογής, εσωκλείει με ικανή και στέρεη αγκαλιά όλα τα διηγήματα, προβάλλοντας μια γραφή/καταγγελία.

Κατόπιν σκέφτομαι πόση αξία μπορεί να δοθεί σε ένα απόσπασμα, εν προκειμένω σε ένα διήγημα, αν μέσω αυτού ερμηνεύονται όλα τα υπόλοιπα. Ένα απόσπασμα, από τη στιγμή που βρίσκει τη θέση του σε ένα κριτικό σημείωμα, μεγεθύνεται στις διαστάσεις του και συνακόλουθα (εκ του μέρους το όλον, δηλαδή) μεγεθύνει και το υπόλοιπο έργο. Άλλωστε, αυτό συμβαίνει σε όλες τις εκφάνσεις της τέχνης. Μια λεπτομέρεια είναι που ανακαλύπτει ο δημιουργός, μια ελάχιστη αφορμή και τη μεταπλάθει σε έργο. Γιατί όχι, λοιπόν, ένα απόσπασμα/διήγημα να μην κατευθύνει, να μην «δείχνει» σε όλο το υπόλοιπο έργο, να μην το καταξιώνει, να μην αναδεικνύει τα στοιχεία που σπερματικά βρίσκονται παντού σ’ αυτή τη γραφή; Ξεχωρίζω το διήγημα «Η μύγα» (σσ. 177-180). Η συγγραφική προσοχή στη μύγα-εισβολέα, στην παρείσακτη παρουσία που ήρθε να διαταράξει την ησυχία, την ηρεμία (πόσο ευάλωτη, αλήθεια) των ενοίκων του σπιτιού. Η έννοια της παγίδευσης, η απόγνωση, η αδυναμία να βρει δρόμο σωτηρίας, χτίζουν συγγραφικά την οπτική γωνία της μύγας. Ένα διήγημα αλληγορικό μέσα στον ρεαλισμό του, ένας τρόπος να ειπωθούν, να καταγραφούν συνθήκες ανθρώπινης συμβίωσης (εμείς και οι άλλοι), η εξόντωση του διαφορετικού, αλλά και οι «τύψεις», αληθινές ή ψεύτικες. Με άλλα λόγια ο τρόπος της Δήμητρας Μήττα να μιλήσει για αληθινές καταστάσεις, που πολλοί αγνοούν, μέσα από ένα σκηνικό (σαν σε θεατρική σκηνή) που εξυψώνει το ευτελές σε σημαντικό, να αναδείξει τον υπαρξιακό φόβο απέναντι σε ό,τι με διττό τρόπο, από μέσα προς τα έξω και το αντίστροφο, μας διαλύει στα κομμάτια μας.

 

[…] Με κλειστό το φως και ψηλαφώντας η κυρία έφτασε στο κρεβάτι. Ο συγκρέβατός της κάτι μουρμούρισε. «Αγάπη μου» της είπε; «Πάνε πιο πέρα» της είπε; Δεν κατάλαβε. Ξαλαφρωμένη από την περίσσεια των συσσωρευμένων υγρών, παρέμεινε μέχρι το πρωί τσιτωμένη και άυπνη από ερωτήματα που ζουζούνιζαν και δεν την άφηναν να κοιμηθεί. Μύγα είχε σκοτώσει; Το πρωί αναζήτησε το πτώμα, για να διερευνήσει τα χαρακτηριστικά.

Το βρήκε στην ηλεκτρική σκούπα, το πτώμα, το έβγαλε, το ξεσκόνισε, το περιποιήθηκε όσο μπορούσε –στραπατσαρισμένο ήταν–, φρόντισε τα της κηδείας. Η ίδια μαυροντύθηκε. («Η μύγα», σ. 180).  

 

Η λογοτεχνία, με ευθύ ή πλάγιο τρόπο, έχει το θάρρος (κάποτε λέω και το θράσος, ευτυχώς) να αντιμετωπίσει το πρόβλημα (στην ουσία ένα είναι, διασπασμένο σε πολλές μορφές) και να μιλήσει. Εδώ τίθεται ευθέως το ερώτημα στον τίτλο, ενώ στα διηγήματα κόβεται στα κομμάτια του, ακολουθώντας κάθε φορά τη συγκεκριμένη πλοκή, προσαρμοσμένο στο διαφορετικό κάθε φορά σκηνικό· έκδηλη η θεατρικότητα της γραφής, φροντίζει να καθοδηγεί σωστά την ανάγνωση. Και είναι στο τέλος της ανάγνωσης που ο καθένας συνεκτιμώντας όλα τα διαφορετικά, όπως ειπώθηκε παραπάνω, κείμενα, θα εννοήσει τη φύση του ερωτήματος. 

 

Διώνη Δημητριάδου

"Εδώ θα μείνουμε - 44 κείμενα για την Παλαιστίνη

Όταν η λογοτεχνία λειτουργεί επιδραστικά, μέσα στα γεγονότα. Χθες, 21 Σεπτεμβρίου, στο Μουσείο εθνικής αντίστασης της Ηλιούπολης, συζητήσαμε το βιβλίο "Εδώ θα μείνουμε - 44 κείμενα για την Παλαιστίνη", σε ανθολόγηση και επιμέλεια από τον Ηλία Φραγκάκη, εκδόσεις Εύμαρος. Μια συγκινητική εκδήλωση, πρωτοβουλία της Λέσχης ανάγνωσης Ηλιούπολης και της Λέσχης ανάγνωσης  Degas

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ*

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ

Αν και οι καιροί των προβληματισμών και της ευθύνης
αποτιμώνται με τη συνέπεια λόγων και έργων,
με δόκιμη συναίνεση και κριτική αποδοχή,
ανέστιοι μέντορες,αμνήμονες ταγοί κι επίδοξοι προφήτες,
της πλάνης πρεσβευτές και της χειραγώγησης λειτουργοί,
τον καλούσαν μπροστάρη σε κάθε τους επιλογή,
του τόνιζαν την υπακοή ως συνείδηση και αρετή,
του εικόνιζαν ως χρέος και δικαίωμα την προσαρμογή

και τον αποκαλούσαν ισότιμο,δημιουργικό συνομιλητή.


Ο δάνειος λόγος τους σύμφυρμα και η εμμονή πρωτείο,
δικαιοσύνη η προβολή και η προσφορά αξιοσύνης μέτρο,
φάσμα ιδεών η επίκληση και δόγματα η πίστη
με σύνδρομα ορθολογισμού κι αυθεντικές μονοφωνίες
για να 'ναι η αντίληψη κοινή της ιστορίας και της ανάγκης
γι' αυτό και δεν δικαίωναν στο φόβο την καταφυγή του,
στο όνειρο την παρόρμηση και το δειλό αναρώτημά του,
υποκριτικά του διέκριναν υπεύθυνες ομόγνωμες συμφωνίες
κι αυθαίρετα τον ενέτασσαν ομόλογο συνομιλητή.


Με πρόκριμα το στοχασμό και στέγασμα την αλήθεια,
η προτροπή ήταν κλήτευση και η ένταξη ασυλία,
ευπείθεια στ' ανερμάτιστο κι ασύμβατη μικροθυμία,
της μνήμης απαξίωση κι απ' τα όνειρα αποστασία,

γι' αυτό και αντιλόγησε με θέσμιες κι ευσύνοπτες απόψεις,
αντέτεινε το σχετικό στους αφορισμούς και τις γενικεύσεις
δόμησε την προαγωγή στην αντίθεση και τη διαφωνία

κι αφού οι καιροί τον στράτευαν στην προσωπική ευθύνη,
προσφέρθηκε, ένας από τους πολλούς, ανένταχτος συνομιλητής.

Γιώργος Αλεξανδρής

(φωτογραφία: Alessandro Zenok Lombardo)

*Το ποίημα είναι από τη συλλογή Επίγειες αναγνώσεις, εκδόσεις Απόπειρα, 2026

12ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου – Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

12ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου – Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

Το 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, η μεγάλη λογοτεχνική γιορτή της Αθήνας έρχεται για να μας στροβιλίσει στους ρυθμούς της ελληνικής και παγκόσμιας στιχουργίας. Εξήντα Έλληνες ποιητές και δεκατρείς ξένοι –από τον Πολωνό Ταντέους Νταμπρόφσκι, τον Ουκρανό Ιλία Καμίνσκι, την Κολομβιανή Αντρέα Κότε ως την Ιταλίδα Κιάρα Καταπάνο, τον Γερμανό Μίχαελ Κρούγκερ, τον Αιγύπτιο Γκιργκίς Σούκρι, τη Σέρβα Γιέλενα Ραντοβάνοβιτς, τον Περουβιανό Χάρολντ Άλβα κ.ά.– θα διαβάσουν ποιήματά τους σε εμβληματικούς χώρους και λογοτεχνικές εστίες της πόλης βάζοντας την ποίηση στην καθημερινότητά μας.

Ο τίτλος του φετινού φεστιβάλ «Χωρίς έξοδο κινδύνου. Ποιήματα για θρυμματισμένους καιρούς» δεν είναι αισιόδοξος, κάθε άλλο μάλιστα. Επιχειρεί να είναι, όμως ρεαλιστικός, να μας επαναφέρει σ’ έναν δρόμο αναστοχασμού για το αδιέξοδο του σύγχρονου κόσμου αλλά και της ίδιας της λογοτεχνίας. Ο δικός μας, ποιητικός τρόπος αντίστασης είναι ν’ ανοίγουμε ρωγμές και τρύπες στον τοίχο της άτεγκτης πραγματικότητας, δοκιμάζοντας να φτιάξουμε τους δικούς μας δρόμους διαφυγής. Υποστηρίζοντας συνειδητά την ανθρώπινη φύση μας, επιλέγουμε να μην αφήνουμε την εποχή ν’ αποφασίζει για εμάς.

Πριν το φεστιβάλ υπάρχουν δύο εκδηλώσεις «προθέρμανσης» του κοινού, η μία στο Χαϊδάρι (συντονίζει η Φλώρα Ορφανουδάκη), στην οποία θα πάρουν μέρος και μαθητές/μαθήτριες που διακρίθηκαν σε διαγωνισμό ποίησης και η άλλη στον μαγικό κήπο του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών στην Πλάκα (συντονίζει ο Αντώνης Τσόκος).

Το 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών ξεκινά επισήμως τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής. Στο πιάνο ο Βασίλης Παπαδόπουλος θα μας παρουσιάσει συνθέσεις των Φαζίλ Σάι, Φραντς Λιστ, αλλά και τη δική του «Ελεγεία για την Φωστίν».

Την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο Ινστιτούτο Θερβάντες, στο Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος (Νέα Ιωνία), στα βιβλιοπωλεία «Ζάτοπεκ» (Καλλιθέα) και «Επίκεντρο» (Άγιοι Ανάργυροι). Την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου θα διεξαχθεί μία ανοιχτή συζήτηση στο βιβλιοπωλείο Πατάκη με τους Ιλία Καμίνσκι, Ταντέους Νταμπρόφσκι, και Γιάννη Δούκα, την οποία θα συντονίσει η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη. Επιπλέον, θα έχουμε εκδηλώσεις στον εμβληματικό χώρο μνήμης της Μάντρας Μπλόκου Κοκκινιάς, στο Δημαρχείο Χαϊδαρίου και στο Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Χαλανδρίου.

Την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών θα πραγματοποιηθεί η τελετή λήξης του Φεστιβάλ με την απονομή του βραβείου Barbara Fields-Siotis – αυτή τη χρονιά είναι η σειρά ξένου ποιητή για να βραβευτεί. Υπενθυμίζουμε τους βραβευθέντες των προηγούμενων ετών: Ζέφη Δαράκη (2019), Bei Dao (2020), Αναστάσης Βιστωνίτης (2021), Dana Gioia (2022), Γιώργος Μπλάνας (2023), Alicia E. Stallings (2024), Ηλίας Κεφάλας (2025).

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι δωρεάν. Για το Μέγαρο Μουσικής θα πρέπει να προμηθευτείτε ηλεκτρονικά δελτίο εισόδου λόγω των περιορισμένων θέσεων.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών διοργανώνεται από τον Κύκλο Ποιητών με τη συνεργασία του Μεγάρου Μουσικής, επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Αθηναίων. Στηρίζεται από το πρόγραμμα Versopolis που επιχορηγείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Πρόγραμμα Creative Europe).

⸙⸙⸙

12ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών

«Χωρίς έξοδο κινδύνου. Ποιήματα για θρυμματισμένους καιρούς»

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου – Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

Υπό την αιγίδα και με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού

Υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων

Με την υποστήριξη του Μεγάρου Μουσικής,

και του προγράμματος Versopolis-Creative Europe

⸙⸙⸙

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 19:30

ΠΡΟΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ: «ΧΩΡΙΣ ΕΞΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ. ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ, Ι»

Παρουσίαση: Φλώρα Ορφανουδάκη

Διαβάζουν: Μαρία Καντ, Θεώνη Κοτίνη, Γιώργος Κουτούβελας, Δήμητρα Μπιτχαβά, Λιλή Ντίνα, Φλώρα Ορφανουδάκη, Αγγελική Πεχλιβάνη, Σπύρος Πολιτόπουλος, Σωτηρία Τριανταφύλλου, Τζένη Φουντέα Σκλαβούνου, Δημήτρης Αγγελής

Συμμετέχουν οι βραβευμένοι μαθητές του διαγωνισμού ποίησης / open mic

Δημοτική Βιβλιοθήκη Χαϊδαρίου, Στρατάρχου Καραϊσκάκη και Παύλου Μελά πάροδος έναντι αριθμού 9

⸙⸙⸙

ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00

ΠΡΟΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ: «ΧΩΡΙΣ ΕΞΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ. ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ, ΙΙ»

Παρουσίαση: Αντώνης Τσόκος

Διαβάζουν: Βαγγέλης Αλεξόπουλος * Χρύσα Αλεξοπούλου * Θεοδόσης Βολκώφ * Νίκος Γαλάνης * Εσμεράλδα Γκέκα * Μαρία Γκερτσάκη * Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη * Αλέξανδρος Δεδιλιάρης * Γιώργος Χ. Ζαχαρόπουλος * Κυριάκος Ιωαννίδης * Γεωργία Καλαφάτη * Έφη Καλογεροπούλου * Αριάδνη Καλοκύρη * Φωτεινή Καπελλάκη * Τασούλα Καραγεωργίου * Βίκυ Κατσαρού * Άντα Καφάτου * Γεωργία Κολοβελώνη * Ελένη Κοσμά * Στάθης Κουτσούνης * Αλέξανδρος Λαβράνος * Κυριακή Λυμπέρη * Ασημίνα Ξηρογιάννη * Νίκος Β. Ορφανός * Τζένη Παυλίδου * Τζίνα Ρουμπέα * Ιφιγένεια Σιαφάκα * Σταύρος Σταυρόπουλος * Δημήτρης Τζάνογλος * Πανδώρα Τριανταφυλλοπούλου * Λίνα Φυτιλή * Στέλιος Χουρμουζιάδης

Χορηγός: Οινοποιείο Γκίνη

Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Κυδαθηναίων 11, Πλάκα (είσοδος από Κ. Τσάτσου 6)

***

ΔΕΥΤΕΡΑ 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 19:00

ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ 12ου ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος

Παρουσίαση: Ιωάννα Αγγελίδη

Πιάνο: Βασίλης Παπαδόπουλος

Χάρολντ Άλβα Βιάλε, Γιώργος Αλισάνογλου, Άννα Αφεντουλίδου, Θοδωρής Γκόνης, Διώνη Δημητριάδου, Σοφία Διονυσοπούλου, Ιλία Καμίνσκι, Αντιγόνη Κατσαδήμα, Κιάρα Καταπάνο, Αντρέα Κότε, Χλόη Κουτσουμπέλη, Μίκαελ Κρούγκερ, Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου, Έρικα Μακάλπιν, Χαβιέρ Μποθαλόνγκο, Παναγιώτης Νικολαΐδης, Ταντέους Νταμπρόφσκι, Ναζουάν Νταρουίς, Μέριμα Ντιζντάρεβιτς, Γιέλενα Ραντοβάνοβιτς, Γρηγόρης Σακαλής, Γκίργκις Σούκρι, Αλίσια Στάλλινγκς, Λίνα Στεφάνου, Μαρία Τοπάλη, Ηλίας Φραγκάκης, Γιώργος Χουλιάρας.

⸙⸙⸙

ΤΡΙΤΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 19:00

ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ

Συντονισμός: Δημήτρης Αγγελής

Χάρολντ Άλβα Βιάλε, Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, Αντιγόνη Κατσαδήμα, Αντρέα Κότε Μποτέρο, Χαβιέρ Μποθαλόνγκο, Σταμάτης Πολενάκης

Σκουφά 31, Αθήνα

⸙⸙⸙

ΤΡΙΤΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00

ΙΔΡΥΜΑ ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Συντονισμός: Λένα Καλλέργη

Ελένη Αυγέρη, Σπύρος Θεριανός, Κιάρα Καταπάνο, Ναζουάν Νταρουίς, Γιελένα Ραντοβάνοβιτς, Βασίλης Ρούβαλης

* Θα προηγηθεί στις 18:30 συνάντηση νέων ποιητών, σπουδαστών του Ιδρύματος, με τους ξένους ποιητές. Η συνάντηση είναι ανοικτή στο κοινό.

Τάκη Σινόπουλου 22, Νέα Ιωνία

⸙⸙⸙

ΤΡΙΤΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΖΑΤΟΠΕΚ

Συντονισμός: Βίκυ Κατσαρού

Μίκαελ Κρούγκερ, Γρηγόρης Σακαλής, Ταντέους Νταμπρόφσκι, Γκίργκις Σούκρι, Ευαγγελία Τάτση, Νίκος Φιλντίσης

Π. Τσαλδάρη 209, Καλλιθέα

⸙⸙⸙

ΤΡΙΤΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

Συντονισμός: Αριστοτέλης Σαΐνης

Γιάννης Αντιόχου, Ιλία Καμίνσκι, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Μέριμα Ντιζντάρεβιτς, Αλίσια Ε. Στάλινγκς, Γιάννης Στίγκας

Πλάτωνος 5 (πεζόδρομος), Άγιοι Ανάργυροι

⸙⸙⸙

ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00

ΜΝΗΜΕΙΟ ΜΑΝΤΡΑΣ ΜΠΛΟΚΟΥ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ

Συντονίστρια: Ειρήνη Ρηνιώτη

Κιθάρα: Νίκος Χατζηελευθερίου

Χάρολντ Άλβα Βιάλε, Λένα Καλλέργη, Κιάρα Καταπάνο, Αντωνία Μποτονάκη, Παναγιώτης Νικολαΐδης, Γκιργκίς Σούκρι

Ηλιουπόλεως 102Α, Νίκαια

⸙⸙⸙

ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00

ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ

Συντονίστρια: Φλώρα Ορφανουδάκη

Στέλλα Δούμου, Ναζουάν Νταρουίς, Μέριμα Ντιζντάρεβιτς, Γρηγόρης Σακαλής, Πάνος Σταθόγιαννης

Σε συνεργασία με τον Δήμο Χαϊδαρίου και τον πολιτιστικό και περιβαλλοντικό σύλλογο ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ.

Δημαρχείο, Στρατάρχου Καραϊσκάκη 138, Χαϊδάρι

⸙⸙⸙

ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 20:00

ΑΕΤΟΠΟΥΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

Συντονιστής: Θωμάς Τσαλαπάτης

Ελίνα Αφεντάκη, Σωκράτης Καμπουρόπουλος, Έρικα Μακάλπιν, Χαβιέρ Μποθαλόνγκο, Γελένα Ραντοβάνοβιτς, Ζαχαρίας Σώκος.

Σε συνεργασία με τον Δήμο Χαλανδρίου.

Φιλικής Εταιρείας 12 και Τομπάζη, Χαλάνδρι

⸙⸙⸙

ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 19:00

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΑΤΑΚΗ

Δημόσια συζήτηση

Συντονίστρια: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη

Γιάννης Δούκας, Ταντέους Νταμπρόφσκι, Ιλία Καμίνσκι

Ακαδημίας 65, Αθήνα

⸙⸙⸙

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 19:00

Τελετή λήξης – Απονομή βραβείου Barbara Fields-Siotis

Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα

Χάρολντ Άλβα Βιάλε, Πόπη Αρωνιάδα, Γιώργος Βέης, Ιλία Καμίνσκι, Εριφύλη Κανίνια, Κιάρα Καταπάνο, Αντρέα Κότε, Δημήτρης Λεοντζάκος, Ελένη Λιντζαροπούλου, Έρικα Μακάλπιν, Χαβιέρ Μποθαλόνγκο, Παναγιώτης Νικολαΐδης, Ταντέους Νταμπρόφσκι, Ναζουάν Νταρουίς, Μέριμα Ντιζντάρεβιτς, Λιλή Ντίνα, Αθηνά Παπαδάκη, Άννα Πετροπούλου, Μανόλης Πολέντας, Γιέλενα Ραντοβάνοβιτς, Γρηγόρης Σακαλής, Γκίργκις Σούκρι, Αλίσια Στάλλινγκς, Λουάν Τζούλι, Τζον Τριπουλάς, Κωστής Τριανταφύλλου, Αλέκος Φλωράκης

Αναπήρων Πολέμου 9, Αθήνα

⸙⸙⸙

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών ιδρύθηκε από τον Κύκλο Ποιητών το 2013, μέσα στην κρίση, και σκοπός του είναι να συμβάλλει στην εξωστρέφεια της ελληνικής ποίησης, να βάλει την Αθήνα στον χάρτη των ευρωπαϊκών λογοτεχνικών φεστιβάλ, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την προβολή της ελληνικής λογοτεχνικής παράδοσης στο εξωτερικό και στον διάλογό της με άλλες παραδόσεις. Σημαντικά ονόματα της παγκόσμιας ποίησης έχουν ήδη συμμετάσχει σε αυτό (Adam Zagajewski, Juan Carlos Mestre, Pia Tafdrup, Carolyn Forché, Jack Hirschman κ.ά), καθώς και ορισμένοι από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές-μέλη μας (Κική Δημουλά, Τίτος Πατρίκιος, Νάνος Βαλαωρίτης, Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, Αναστάσης Βιστωνίτης, Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου κ.ά.). Είναι το φεστιβάλ που άνοιξε τον δρόμο για να ανθίσουν και άλλες ανάλογες ποιητικές εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα.