Ο Τσόρυ

Είναι καλλιτεχνική απεικόνιση του πώς φαίνεται ο Πλούτωνας (είναι ο μεγαλύτερος δίσκος στο κέντρο) και ο μεγαλύτερος δορυφόρος του ο Χάροντας (είναι ο δεύτερος σε μέγεθος δίσκος στον ουρανό), από την επιφάνεια ενός άλλου από τους δορυφόρους του Πλούτωνα.

Η προέλευση της εικόνας είναι από ιστοσελίδα της NASA.

Οι ως τώρα παρατηρήσεις δείχνουν ότι ο Πλούτωνας έχει 5 δορυφόρους. Είναι οι Χάροντας Κέρβερος, Νύχτα, Ύδρα και Στύγα.

O Χάροντας είναι πολύ μεγαλύτερος από τους άλλους τέσσερεις.

Τα έρημα θαλασσινά τοπία

Τα θαλασσινά τοπία, σαν τα δεις έρημα, θυμίζουν πίνακες 

ζωγραφικής που ο ζωγράφος εγκατέλειψε. Όχι γιατί του 

τέλειωσαν τα χρώματα, μα γιατί ένιωσε ξαφνικά ότι δεν θα 

μπορούσε να αποδώσει πειστικά την πίκρα που έχουν μέσα 

τους.

"Αύριο κιόλας"

Κάθεται λίγο παραπέρα από τους άλλους. Με σκυμμένο το κεφάλι μονολογεί. Γλώσσα ακατάληπτη. Από κάποια πανάρχαια διαδρομή έφθασε εδώ, σκαφτή πάνω σε γη και θάλασσα.

Κάποιος που γνώρισε πολλά και νιώθει τα μυστικά περάσματα που ενώνουν τις ψυχές, λέει «στη μάνα του μιλάει, την πεθαμένη χρόνια.» «Δεν βρήκε κάποιον ζωντανό για να τον κουβεντιάσει» σχολιάζουν μερικοί. Κι οι πιο πολλοί αδιαφορούν και φεύγουν κουνώντας το κεφάλι «πάει, παρανόησε αυτός».

Εκείνος, όμως, ξέρει πως μέσα στην άγρια νύχτα που αρχινάει, μόνο η μάνα του θα στέκεται σιμά του, να τον ρωτάει αν έφαγε, αν βρήκε πού να κοιμηθεί, να τον παρηγορεί που το ταξίδι του τον έφερε σε άξενο τόπο.

Μόνο αυτήν ακούει. Να του λέει πως μπορεί να φταίει η γλώσσα η παράξενη που οι άλλοι δεν τον νιώθουν. Να του γεννάει ελπίδα πως θα ανοίξει δρόμος και γι’ αυτόν που φέρνει κάπου αλλού. Καλύτερα. Μόνο να μάθει να μιλάει και να σκέφτεται αλλιώτικα. Αύριο κιόλας να γίνει σαν τους άλλους.

Έτσι, πιο ήσυχος, γέρνει κάτω να αποκοιμηθεί. Να ονειρευτεί θάλασσα ακύμαντη  και τόπους δίχως σύνορα. Και μια αγκαλιά ανοιχτή.

Διώνη Δημητριάδου

Η μοναδική ‘έκθεση’ του καθενός από μας έχει οπωσδήποτε μια γοητεία, λίγο ναρκισσισμό, μια δόση επιβεβαίωσης και άλλα ακόμη υπερμεγέθη και φανταχτερά. Η συμμετοχή, όμως, σε συλλογικό έργο φέρει μέσα της πολύ πιο σημαντικά πράγματα. Ας πούμε το άγγιγμα του άλλου στη διπλανή σελίδα, το ξάφνιασμα της συνάντησης με τον απροσδόκητο σωσία της σκέψης σου, ή ακόμη  τη συνειδητοποίηση ότι οι άλλοι είναι καλύτεροι άρα έχεις δρόμο ακόμη. Δεν είναι λίγο να στεγάζεις τη σκέψη σου, το λιγοστό σου ‘κάτι’ μαζί με τους άλλους και από όλο αυτό να προκύπτει  ένα σύνολο θαυμάσιο.

Αυτή η συστέγαση, το γοητευτικό σύνολο που προέκυψε από την ομάδα CRAFT, είναι η «Ετερότητα», το βιβλίο με τις συμμετοχές μας, τα λόγια, τις εικόνες που μοιραζόμαστε σελίδα σελίδα.

Ο άρχοντας

Ατάραχος, αδιάφορος με όσα συμβαίνουν γύρω του. Εκπέμπει μια απίστευτη σιγουριά για το μέλλον του, όσο κι αν αυτό δείχνει από μακριά αβεβαιότητα. Είναι ο padre padrone της ευρύτερης περιφέρειας, έχοντας σπείρει απογόνους ποικιλόχρωμους, ανάλογους των φιλενάδων του. Αυτή την εποχή μοιράζει το προστατευτικό βλέμμα του σε δύο οικογένειες (δύο μαμάδες και τέσσερα παιδιά) επιβλέποντας την τήρηση της τάξης στον κήπο. Λες και έχει επιβάλει ένα νοητό μοίρασμα στα δύο, ώστε να μην ενοχλεί η μια σπορά την άλλη και να αποφεύγονται οι…γατοκατινιές. Ποτέ δεν εκλιπαρεί για φαγητό, σίγουρος ότι και το αύριο δικό του θα είναι. Κανένα μέλος της πολυπληθούς φαμίλιας του δεν διανοείται να αγγίξει τροφή που εμπίπτει στο βεληνεκές του ποδιού του. Σεβασμός στο κοινόβιο, όχι αστεία. Τον βλέπω και σκέφτομαι πως πράγματι οι γάτοι και τα λιοντάρια είναι της ίδιας φυλής. Άλλωστε οι αγγλόφωνοι σωστά ονομάζουν: cats, big cats.