Δέρμα Νερού
Μένιος Καραγιάννης
εκδόσεις Συρτάρι
Γράφει η Δέσποινα
Νάσσου
Προσωπικά, ο τίτλος όχι μόνο μου κίνησε την περιέργεια
αλλά με έκανε να αισθανθώ το νερό που κυλάει στο δέρμα. Διαβάζοντας, ή μάλλον
για να είμαι πιο ακριβής, ρουφώντας τις λέξεις ήταν σαν να έκανα καταβύθιση και
απογείωση μαζί. Αυτή ακριβώς η έκφραση αναδύθηκε όταν πρωτοδιάβασα τους
στίχους. Ένα ποίημα, ενιαίο. Σαν δέντρο με ρίζες, κορμό και κλαδιά που
απλώνονται ακτινωτά και καταλαμβάνουν λεκτικό μα κυρίως ψυχικό χώρο.
Δέρμα ίσον αφή, αίσθηση, επιφάνεια, δυνατότητα απόλαυσης,
άγγιγμα, πόνος, ευαλωτότητα.
Να σιάξω λίγο κι ύστερα με γκρεμίζεις όσο θες
γράφει ο ποιητής κι η ανάσα γίνεται κοφτή.
Νερό ίσον ροή, καθρέφτισμα, εξαγνισμός, ιαματικό.
Διαρρέει, φέρει υλικά, διαβρώνει τον βράχο, εισχωρεί, κυματίζει, μεταβάλλεται,
σε δοχείο εμπεριέχεται ή ξεχειλίζει.
Από τους στίχους εκλύεται -ναι εκλύεται – σαν ηφαιστειακή
λάβα ο βαθύτερος εαυτός. Εκφέρει λόγο, εκφράζεται αλογόκριτος όμως.
Να σκίσω τον καμβά σου
Να δω πίσω απ’ το ψέμα το άλλο ψέμα
Το ιερό
Μήπως η ίδια λάβα που ρέει ασταμάτητη δεν είναι αυτή που
κάνει το χώμα πιο εύφορο και καρποφόρο; Ο έρωτας ως ζητούμενο και σημείο
αναφοράς. Εδώ θέλω να σταθώ λίγο διότι με τον τρόπο του ο δημιουργός συνδέει
(και πολύ σωστά) την πνευματικότητα με τον ερωτισμό και τη σαγήνη:
βρυχήθηκε η δύση όπως
ποτέ ξανά
και πάτησες τη γόπα δυνατά
με άχτι ερωτευμένου
«χάνω σε κάθε αναμέτρηση»
Κάθε μέρα λιγότερο ανόητος λιγότερο
Υπαρκτός
Λιγότερο λιγοστός λυγισμένος
Ανίσιακτος
Ομοιοκαταληξία δεν θα βρούμε στο Δέρμα Νερού και
δεν θα μας λείψει άλλωστε. Γιατί ο ρυθμός αναδύεται ως αποτέλεσμα εσωτερικής
επεξεργασίας, ενώ οι εικόνες προκαλούν αβίαστα και αμετάκλητα το συναίσθημα.
Τα πλάσματα λυγίζουν στο λυκόφως
Ο χρόνος αιωρείται/ ζυγιάζεται
Σαν το γεράκι στο ύψος του
Σύγχρονη ελληνική ποίηση με ατμόσφαιρα και λυρισμό όπου ο
Καραγιάννης, με σκηνοθετική οπτική, εισχωρεί με την ψυχική του κάμερα στο
Ασυνείδητο και χαράσσει διαδρομές σαν πιονέρος. Που πάει να πει ότι αφήνει στην
άκρη την πεπατημένη και τολμά να διαφέρει.
Πόδια γιγάντων ακέφαλο δάσος
Ακούς βήματα
να πλησιάζουν
-
Τι κρατάς;
-
Το σφυράκι έψαχνα/ ένα κατσαβίδι
Λίγο σύρμα –
ψεύδεσαι.
Μια ποίηση αργασμένη κυρίως υπό την έννοια της ζύμωσης
που φτάνει στο απόσταγμα σοφίας ανεπιτήδευτης και για αυτό αυθεντικής.
Έρχεται, δηλαδή, εδώ ο δημιουργός και καταθέτει τον
αλήθεια του. Άσιαστος, τσαλακωμένος, με γραφή σχεδόν σουρεαλιστική να αρπάξω
ό,τι μπορώ/ ν’ αρπαχτώ/ κι άλλο σκαλί να σκάψω/ αν είμαι τόσο μέσα, ποιος με
χαιρετάει; και προστακτικές που όμως δεν προστάζουν, πιο πολύ, θα έλεγα,
προσκαλούν, ζητούν να ακουστούν:
γλώσσα σαύρα πάρε με από δω»/ πριν με καταπιείς/ τράβα με
απ’ τους ώμους/ σφίξε με πάνω σου/ γλέντα με!, βρες ήχους/ χτύπα τύμπανα/ φύτεψε
αυτιά/ ξερίζωσε μάτια/ δες πίσω/ άκου: το ουρλιαχτό της τελευταίας λέξης, μίλα
μου – με λόγο χωρίς λόγο.
Υπάρχει παλμός εδώ, δόνηση και ιμπρεσσιονιστικές πινελιές
χρώματος:
Κίτρινο μωβ πράσινο βραχώδες
Με λέξεις ζωγραφίζω
Μούσκλια ώχρα/ στο γαλάζιο
Θάλασσα βράχος σεμνός
Διαγώνιο φως γυμνό
Άναρθρο απόγευμα
Η υπαρξιακή αγωνία διαφαίνεται άλλοτε στη φόδρα του
κειμένου άλλοτε στο προσκήνιο
ίδιος στο τιμόνι/ άλλος στον καθρέφτη/ αγνώριστος έγινα.
Πώς να κλείσει κανείς ύστερα από τέτοιο καταιγισμό
εικόνων και συναισθημάτων;
Μόνο ο ίδιος ο ποιητής, μας προσφέρει, κατευναστικά τον
επίλογο:
Κι ευτυχώς να λες
Που μπορούμε και μιλάμε γι’ αυτά
Το δειλινό με βρίσκει απροστάτευτο
Με παρασύρει σε οποιαδήποτε ποινή
Γι ’αυτό σου λέω: ευτυχώς
Που μπορούμε και μιλάμε γι ’αυτά.
Το εξώφυλλο, διακρίνεται από διαφάνεια και μινιμαλιστική
προσέγγιση, λιτές γραμμές σε γήινα χρώματα.
Δέσποινα Νάσσου
