Ελληνικό - Χασάνι - Αρχαία ρίζα του Νίκου Νασόπουλου (με δυο φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μάνου)

Ελληνικό -  Χασάνι -  Αρχαία ρίζα

του Νίκου Νασόπουλου

(με δυο φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μάνου)

Τα στάχυα δεν τα πρόλαβες να τρεμοπαίζουν

με του νοτιά το χτύπημα,

δεν είδες μια στιγμή τα Θεσμοφόρια

και την πομπή να φέρνει γόνιμες βροχές

κι ούτε κατάρτι κέδρου νa ’ρχεται

πορφύρα φορτωμένο...

έχασες κι ύστερα

που ξένα πατήματα σεργιάναγαν

πληγώνοντας τη θάλασσα

κι άλλα ξένα πουλιά γυαλιστερά

που από ψηλά αφήναν θάνατο,

όμως το ξέρεις,

στο λένε οι προγόνοι,

σε δονούν,

φωνάζουν πως ήτανε εδώ

και πως προικιά σ’ αφήσαν

να τα δεις, να δεις από ποιους είσαι...

κι εσύ ακούς και περιμένεις

και ξέρεις πως

όπως τ’ αληθινό το φως

που χάνεται τ’ απόγευμα στο κύμα

έτσι κι εκείνοι, αλήθειες λένε.

Νίκος Νασόπουλος
(φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Μάνος)

Γλάροι εν χορώ…

του Νίκου Νασόπουλου

Το έχεις καταγράψει από πιτσιρίκι στο μυαλό εκείνο το μπρούντζινο άγαλμα με τους γλάρους στη Γλυφάδα.

Ήταν το σύμβολο των καλοκαιριών στην παραλία του ''Ζέρβα'', εκεί που αισθανόσουνα τη ζέστη στην άμμο και το αεράκι στο πρόσωπο.

Όχι, εκείνα τα καλοκαίρια ο ήλιος δεν έκαιγε τόσο, ίσως να ’ταν κι αλλιώτικοι οι άνθρωποι, πιο απλοί, πιο μαζεμένοι... σίγουρα ζητούσαν λιγότερα κι ήταν ευχαριστημένοι με τα καθημερινά απλά πράγματα... μια φέτα καρπούζι, ένα μπάνιο στη Γλυφάδα, ένα παγωτό στην ''Ήβη''...

Στον γυρισμό μετά το μπάνιο τα προσπερνούσα τα ''γλαράκια'' κι έμενα κάμποση ώρα να περιμένω το λεωφορείο σ’ εκείνη τη νικελένια στάση της πλατείας ή αν αργούσε πολύ υπήρχε ο ποδαρόδρομος στους δρόμους με τα λιγότερα αυτοκίνητα και τις πολλές μονοκατοικίες, τις πνιγμένες στο πράσινο…

Τους ''γλάρους'' τους βλέπω ακόμα, αλλά από μακριά κι ακόμα θυμάμαι εκείνα τα καλοκαίρια.

Τα θυμάμαι τόσο που ούτε η μυρωδιά του πετρελαίου, ούτε εκείνο το πηχτό μαζούτ που είδα στην αγαπημένη παραλία μπορούν να με κάνουν να ξεχάσω... ξέρω πως η μνήμη είναι πιο δυνατή και πως όλα εκεί είναι λαμπερά, ανέγγιχτα...

Νίκος Νασόπουλος

Άσπρο-μαύρο

του Νίκου Νασόπουλου

Σε φόντο γκρίζο

έβλεπες

τις μέρες

άσπρες-μαύρες...

με μοναχά

τις αλλαγές

στων φύλλων

τις αιχμές,

αυτές

χρώματα είχανε,

τις εποχές,

ν' αλλάζουν,

μα ο χρόνος

ήταν άχρονος,

τι σήμερα,

τι χθες.....

Νίκος Νασόπουλος 

Μεγαλωμένος στα νότια, κοντά στη θάλασσα, γράφει μικρά και μεγαλύτερα κείμενα, ποιήματα και τραγούδια από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Βιβλία, κείμενα και ποιήματά του έχουν τυπωθεί ή αναρτηθεί σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες, τραγούδια του βρίσκονται σε διαδικτυακές πλατφόρμες ήχου. Τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα το ιστορικό διήγημα και μυθιστόρημα...

(οι φωτογραφίες είναι της Dane Shitagi από το New York City Ballerinas project)