Μπροστά στην τηλεόραση του Μάκη Τσίτα σε εικονογράφηση της Ανδριάνας Ρούσσου από τις εκδόσεις Ψυχογιός η πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό apodyoptes

 Μπροστά στην τηλεόραση

του Μάκη Τσίτα

σε εικονογράφηση της Ανδριάνας Ρούσσου

από τις εκδόσεις Ψυχογιός

η πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό apodyoptes
https://apodyoptes.com/2019/03/09/mprosta-stin-tileorasi-toy-maki-tsitoy-ekdoseis-psichoyios/

Η εικονική ζωή

Πόσο καθοριστική μπορεί να είναι η αλλαγή που επιφέρει στην καθημερινότητα της ζωής η εισβολή της παντοδύναμης τεχνολογίας; Εθισμένοι πλέον στην παθητική συμβίωση με τις συσκευές που διευκολύνουν τη ζωή μας ίσως δεν είμαστε σε θέση να εννοήσουμε τη βαθμιαία μετάλλαξη που έχουμε υποστεί εξαρτημένοι από αυτές. Θα πρέπει να πάμε πολλά χρόνια πίσω (οι μεγαλύτεροι) προκειμένου να επαναβιώσουμε την προσωπική μας πρώτη επαφή, για παράδειγμα με την τηλεόραση, που τότε (αν και μικρή και ασπρόμαυρη) ήταν ωστόσο ικανή να μας κλείσει στο σπίτι για ώρες και να μας εσωκλείσει μέσα στις εικόνες της – λιγοστές ακόμη τότε και ελάχιστα εντυπωσιακές συγκρινόμενες με τις σημερινές. Και να παραδεχθούμε ότι καθόλου δεν μας άγγιζαν οι προφητικές εν πολλοίς ρήσεις του θεωρητικού των Μέσων Μάρσαλ Μακ Λούαν. Ο τεχνολογικός ντετερμινισμός, αυτή η απόλυτη αιτιοκρατία, ίσως μας φαίνεται και σήμερα ακραία, έτσι όπως αποδίδει κάθε αιτιότητα για την ερμηνεία των γεγονότων στην τεχνολογία. Ωστόσο, είναι πλέον αρκούντως εμφανής η δύναμη του μηνύματος, και μάλιστα πολλαπλασιασμένη και ευθέως ανάλογη του κύρους του μέσου, από το οποίο εκπορεύεται. Και το κύρος του μέσου απορρέει από τη μαζικότητά του. Πώς, για παράδειγμα, είναι δυνατόν να ψεύδεται μια είδηση σε δελτίο της τηλεόρασης, όταν απευθύνεται σε εκατοντάδες χιλιάδες, σε εκατομμύρια αποδέκτες; Το μέσον, λοιπόν, είναι το μήνυμα –ή αλλιώς το περιεχόμενο του μηνύματος καθορίζεται από την τεχνολογία που θα χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή και διάδοσή του– και  αυτό συνιστά την παντοδυναμία και των δύο. Απλό και κατανοητό. Μόνο που αργήσαμε να το εννοήσουμε στις διαστάσεις του.

Μήπως, όμως, δεν είναι αργά για να το εννοήσουν τα μικρά παιδιά, απολύτως ευάλωτα στον εντυπωσιακό κόσμο της μικρής (ίσως όχι και τόσο μικρής πλέον) οθόνης; Στην περίπτωση αυτή είναι ενδιαφέρουσες οι συγγραφικές απόπειρες να αποδοθεί με κείμενα που απευθύνονται στην παιδική ηλικία ο κίνδυνος της ενσωμάτωσης στην εικονική πραγματικότητα των Μέσων Ενημέρωσης. Ο Μάκης Τσίτας, με πολλά ως τώρα βιβλία για παιδιά, έρχεται με το πρόσφατο βιβλίο του να μιλήσει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο για το πρόβλημα αυτό και μάλιστα με αποδέκτη την πολύ μικρή ηλικία, αυτήν ακριβώς που βρίσκεται εκτεθειμένη περισσότερο στη μαγεία των Μέσων· το βιβλίο αφορά την ηλικία των 5-6 χρόνων.

Μια μέρα, δύο κύριοι έφεραν στο σπίτι μια τεράστια τηλεόραση. Την είχε κερδίσει η μαμά σ’ έναν διαγωνισμό. Τη βάλαμε στο σαλόνι και την είχαμε συνέχεια ανοιχτή. Έδειχνε πρωινές εκπομπές, ειδήσεις, σίριαλ, ντοκιμαντέρ, ταινίες, κι όλοι μας παρακολουθούσαμε  ενθουσιασμένοι από το πρωί ως το βράδυ. Είχε γίνει το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μας.

(από το οπισθόφυλλο)

Από τη στιγμή της εισόδου (ή καλύτερα της εισβολής) της τηλεόρασης στο σπίτι, παρακολουθούμε την ταχύτατη αλλαγή του οικογενειακού τοπίου. Σταδιακή μετάβαση από τις φυσικές συνθήκες σε εικονικά υποκατάστατα. Μια ταινία στην υπερμεγέθη οθόνη σε μεταφέρει στην αίθουσα του κινηματογράφου, ένα ντοκιμαντέρ σε φέρνει αντιμέτωπο με τα άγρια θηρία της ζούγκλας ή σε ταξιδεύει σε μέρη που ποτέ σου δεν πήγες αλλά και που δεν είναι και ανάγκη να πας ποτέ, αφού νιώθεις πως έχεις ήδη πάει.

Και τότε έγινε κάτι μαγικό! Ήταν σαν να μπήκαν στο σπίτι λιοντάρια, ιπποπόταμοι, λεοπαρδάλεις, πιθηκάκια και παπαγάλοι! Αισθανόμασταν πως, αν απλώναμε το χέρι μας, θα τα ακουμπούσαμε.

Στην προοπτική του αυτό μεγεθύνεται σε σοβαρότερα θέματα, αφού δεν είναι ανάγκη να συμμετέχεις σε καμία κοινωνική διαδικασία (έχεις ήδη πολλές στο τηλεοπτικό σου υποκατάστατο της δράσης), δεν συζητάς ποτέ (αρκετές ώρες παρακολούθησης τηλεοπτικών «διαλόγων» ήδη έχεις στο ενεργητικό σου) και ούτω καθεξής. Στην ουσία ζεις σε ένα περιβάλλον κατευθυνόμενο, καθορισμένο και οριακό, που στοχεύει σε μια υποκατάσταση της ζωντανής δραστηριότητας. Μια εικονική ζωή στη θέση μιας όντως ζωής. Ο Μάκης Τσίτας θα προτείνει στο τέλος της ιστορίας του την αυτονόητη λύση στο πρόβλημα, και θα επανασυνδέσει τα πρόσωπα με τους φυσικούς χώρους. 

Και τότε, εκεί που δεν το περιμέναμε, ο μπαμπάς έβγαλε από την πρίζα την τηλεόραση!

Το βιβλίο εύστοχο στην ουσία του και κατανοητό, δίνει στο μικρό παιδί τον λόγο, ώστε να ακούμε τη δική του φωνή και τις δικές του αντιδράσεις μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Το κείμενο επικουρείται άψογα από την εικονογράφηση της Ανδριάνας Ρούσσου δίνοντας έτσι με τον εντυπωσιακό τρόπο της έκδοσης (τόσο βέβαια διαφορετικό από αυτόν της τηλεόρασης) την ευκαιρία στην μικρή ηλικία να δει αλλιώς τα πράγματα. Με την απαραίτητη προϋπόθεση (ας μην το ξεχνάμε αυτό) να φτάσει το βιβλίο στα χέρια τους με την ευθύνη των ενηλίκων – γεγονός ίσως και δύσκολο, αν αναλογιστούμε την απόσταση που χωρίζει καμιά φορά έναν ενήλικο από το βιβλίο ως επιλογή  είτε για το παιδί του είτε για τον εαυτό του.

Διώνη Δημητριάδου

Ελαιοχρωματιστής του Κώστα Μοναστήρα μαζί με μια φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα

Ελαιοχρωματιστής

του Κώστα Μοναστήρα

μαζί με μια φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα

Αξημέρωτα κινούσε,

έχει ο Θεός

δουλειά

μόνιμη

μα νυχτερινή.

Δημοτικός υπάλληλος,

υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Πριν ένας καφές,

ένα τσιγάρο

–τι κακό να του κάνει; –

λίγη σάρκα, λίγο αίμα,

τ’ απομεινάρια ενός μήλου

με μια φρυγανιά

τριμμένη

για το φίδι του παραδείσου.

Μια σπάτουλα στην τσέπη.  

Στοκάριζε τον ουρανό

εκεί που τον τρύπησαν

οι λόγχες.

Με μια ταβανόβουρτσα

τον έβαφε γαλάζιο.

Έριχνε αφράλατο στα χέρια.

Έφτιαχνε κοιμισμένα κορίτσια

στην άμμο

που μέχρι το λυκαυγές

θα ξύπναγαν γυναίκες

κρατώντας τα πλευρά τους

σε πανέρια.

Τα αγόραζαν άντρες

Κάτι να φτιάξουν με αυτά

Πολέμαγαν.

Μετά καθόταν ο υπάλληλος

σ’ ένα σύννεφο

και περίμενε τ’ αφεντικά

τους φτιαγμένους… ανθρώπους

που ξυπνούσαν.

Είχαν προσευχηθεί

να τα βρουν όλα έτοιμα.

Μην τον βλαστημήσουν

και πάλι, φοβόταν. 

Κώστας Μοναστήρας

(φωτογραφία: Κώστας Μπαλάφας, Ο σιδεράς, 1957)

Ο Κώστας Μοναστήρας γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πατήσια, προλαβαίνοντας τις τελευταίες αλάνες. Εργάζεται ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές του έχουν εκθέσει τα καλούδια του μυαλού τους πολλές φορές. Αυτή είναι η πρώτη δική του έκθεση στο κοινό (το όφειλε στους μικρούς γραφιάδες). Οφείλει, επίσης, πολλά στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και στους ανθρώπους του που τον δίδαξαν και τον υποστήριξαν.

Έργα:

Υέτιος στίχος, Έναστρον, 2018

Ηλιοτριβείο, LIBRON Εκδοτική, 2016

Ballade des Dames Τούλα Τίγκα εκδόσεις Διάπλαση η πρώτη δημοσίευση στο diastixo.gr https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/11751-ballade-des-dames

Ballade des Dames

Τούλα Τίγκα

εκδόσεις Διάπλαση

η πρώτη δημοσίευση στο diastixo.gr

https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/11751-ballade-des-dames

Ο τίτλος δανεικός από το ποίημα του François Villon La Ballade des dames du temps jadis, στο οποίο ο ποιητής στα 1461 αναζητά τις γυναίκες των περασμένων εποχών αναρωτώμενος για τον χρόνο που περνά και τις μορφές που χάνονται: πού είναι τα δάκρυα του χθεσινού απογεύματος/πού είναι το περσινό το χιόνι;

Η επιλογή αυτού του τίτλου για το πρόσφατο μυθιστόρημα της Τίγκα οδηγεί στο τοπίο της ηλικίας που περνά αγνοώντας τη θέληση των ανθρώπων που υφίστανται τις αλλαγές στη μορφή τους και στις συνθήκες της ζωής τους. Μέσα από μια τέτοια ανάγνωση η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, καθώς εμβαθύνει στη συνειδητοποίηση του χρόνου που γράφει μέσα μας ανεξίτηλα και καταργεί τις ψευδαισθήσεις της διάρκειας και του αναλλοίωτου των μορφών. Οι πέντε ηρωίδες, φίλες παιδικές που διατηρούν ακόμα μια στοιχειώδη επαφή μεταξύ τους, επιστρέφουν στον γενέθλιο τόπο, τα Τρίκαλα της νιότης τους και των αναμνήσεών τους και ανατρέχουν στα γεγονότα που τις έδεσαν σε μια στενή φιλία αλλά και σ’ αυτά που καθόρισαν την πορεία της καθεμιάς. Οι κάποτε αχώριστες χώρισαν από τις συνθήκες της ζωής τους, όπως δομήθηκε πάνω σε διαφορετικές επιλογές.

Τελικά η Σοφία έγινε σύζυγος μεγαλομπακάλη στη Λαμία, η Βιργινία ξέμεινε σε δικηγορικό γραφείο στη Θεσσαλονίκη, η Μάρω διορίστηκε και παντρεύτηκε στην Καστοριά, η Θεανώ βρέθηκε στην Εφορία Ιωαννίνων και μόνο η Ματίνα είχε μείνει στη γενέτειρα, στα Τρίκαλα, καταμεσής στον κάμπο.

Ωστόσο η επιθυμία τους είναι να μην ξεχαστεί το παρελθόν που τις συνδέει, γεγονός που αναδεικνύει τη φιλία σε ισχυρή συνθήκη που αντιμάχεται τη φθορά του χρόνου αλλά και τη λήθη που καταργεί τις αναμνήσεις.

[…] οι φίλες τα θυμούνταν πάντα όταν επέστρεφαν για λίγο στη γενέτειρα και έστελναν το βλέμμα τους να δροσιστεί μέσα στα νερά του αρχαίου ποταμού -Ληθαίος το όνομά του γιατί ήτανε, λέει, γιος της Λήθης.

Η απόφασή τους να επανασυνδεθούν μετά από τρία χρόνια, θα τις φέρει στον τόπο της καταγωγής τους. Με την απουσία όμως της μιας, της Μάρως, που σοβαρό πρόβλημα υγείας την απομάκρυνε στο εξωτερικό, με τις υπόλοιπες να αγωνιούν για την έκβαση της ασθένειας που την κατατρώει.

Πέντε φίλες που σκόρπισαν η κάθε μια και σε άλλη πόλη αφού πέρασαν μαζί όλα τα δεινά της ενηλικίωσης. Η φιλία τους και οι αγαπημένοι της ζωής τους. Γυναίκες ενός άλλου καιρού που συναντιούνται στη γενέτειρα κάθε φθινόπωρο για να θυμηθούν όσα δεν θέλουν να ξεχάσουν και επιμένουν να λένε "σ' αγαπώ" και "ευχαριστώ", έστω κι αν είναι σίγουρες ότι θα πάνε χαμένα. Πέντε χαρακτήρες διαφορετικοί σ' αυτή την ηλικία που τη βαφτίσαμε τρίτη, λες και πρέπει να γίνεται σαφές ότι μια πρώτη και μια δεύτερη έμειναν πίσω, στην εποχή των τακτικών αριθμητικών και των άτακτων αναζητήσεων. Πέντε γυναίκες που εξακολουθούν να νιώθουν νέες, ν' αγαπούν και ν' αγαπιούνται μεταξύ τους, όπως τα παιδιά όταν ξεχνούν να μεγαλώσουν.

(από το οπισθόφυλλο)

Με την τεχνική της τριτοπρόσωπης αφήγησης η συγγραφέας ανάγεται σε ρόλο παντογνώστη αφηγητή, ικανού να κρίνει και να σχολιάζει, να παρουσιάζει την πλοκή κατευθύνοντας τον φακό του ενδιαφέροντος, ώστε να χτίσει με αληθοφάνεια τη μυθοπλασία.  Ταυτόχρονα με τις εμβόλιμες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις των γυναικών γίνεται πιο εύκολη η πρόσβαση στον εσωτερικό τους κόσμο, στον τρόπο που εκτιμούν και κρίνουν αυτές τα γεγονότα· δημιουργείται με την επιλογή της πολλαπλής αφηγηματικής φωνής η εντύπωση της πολυφωνίας, σαν η κάθε μία ηρωίδα να συνεισφέρει με τη δική της οπτική στη γενικότερη εικόνα.

Στέκομαι στην αφιέρωση του βιβλίου:

 Στις γυναίκες που μεγάλωσαν και δεν έπαψαν να τιμούν τη ζωή, τη φιλία, τον έρωτα.

Μας προϊδεάζει, λοιπόν, για το είδος του μυθιστορήματος που γράφει η Τούλα Τίγκα; Αφορά μόνον τις γυναίκες; Υπάρχει αυτό που θα λέγαμε μια γυναικεία θεώρηση του κόσμου; Οι κοινωνικές διαφοροποιήσεις (και όχι οι φυσικές καταβολές) έχουν επεξεργαστεί στην πάροδο των αιώνων τις διακρίσεις και τις συντηρούν μέσα από όλες τις πρόσφορες κάθε φορά εκφάνσεις του πολιτιστικού  εποικοδομήματος, δημιουργώντας έτσι το ιδεολόγημα της διαφορετικότητας – πότε με τη μορφή της ανισότητας των δύο φύλων (με κατώτερη τη θέση της γυναίκας) και πότε με τη μορφή της υπερεκτίμησης της θηλυκής παρουσίας ως μοναδικής και ξεχωριστής· οι διακρίσεις, ως γνωστόν, έχουν δύο όψεις.

Η λογοτεχνία καθίσταται ικανή να μετουσιώσει τις διαχεόμενες στον κοινωνικό και πολιτικό χώρο αντιλήψεις σε εύκολα προσβάσιμο τοπίο με τη βοήθεια της μυθοπλασίας (μακάρι και καλής). Η λεγόμενη «γυναικεία» λογοτεχνία (ως γραφή και οπτική) στην πραγματικότητα μας αποπροσανατολίζει από την ουσία του προβλήματος. Ο κόσμος μας δεν είναι ο μικρόκοσμος  της γυναικείας ιδιαιτερότητας ούτε φυσικά πρέπει να καλλιεργείται η εντύπωση ότι οι γυναίκες συγγραφείς μόνο για καθαρά γυναικεία ζητήματα μπορούν να αρθρώνουν  λόγο. Η πραγματική ισότητα θα επιτευχθεί, όταν θα πάψουμε να μιλάμε για γυναικεία και αντρική γραφή, όταν θα επικεντρωθούμε στα προβλήματα του ανθρώπου ασχέτως φύλου, όταν θα εννοήσουμε ότι υπάρχει απέναντι στον άνθρωπο γενικά ένα ολόκληρο σύστημα, που τείνει να καταπιεί την ιδιαιτερότητά μας ως ανθρώπων και όχι ως ανδρών ή γυναικών. Και οπωσδήποτε η φθορά του χρόνου, η συνειδητοποίηση της μηδαμινή αντίδρασης που μπορούμε να έχουμε απέναντι σε δυνάμεις φυσικές που μας ξεπερνούν,  δεν είναι υπόθεση του ενός ή του άλλου φύλου. Όσο αυτό δεν γίνεται κατανοητό, θα αποπροσανατολιζόμαστε, γυναίκες και άνδρες, από τους αληθινούς στόχους και τα ουσιαστικά προβλήματα.

Το μυθιστόρημα της Τίγκα, στη βάση αυτής της λογικής, θέλω να πιστεύω πως απευθύνεται σε όλους τους αναγνώστες (κι ας φαίνεται πως μόνο τις γυναίκες αφορά) που εκτιμούν τη δύναμη της φιλίας, που ανακαλύπτουν ακόμη μέσα τους τα ψήγματα της νεότητας (ως γενεσιουργού δύναμης για ακόμη μερικά πετάγματα πάνω από την καθημερινότητα και τη στασιμότητα), που μπορούν να ξεγελούν τον χρόνο με την αυθάδικη στάση τους να μην υποχωρούν στο αδυσώπητο μέτρημα της ηλικίας. Που μπορούν να μεγαλώνουν όμορφα, με τα γυναικεία ή τα αρσενικά τους χαρακτηριστικά, με τα οποία τους καθόρισε η φύση να πορεύονται ίσοι μέσα στην διακριτή τους ιδιαιτερότητα, χωρίς να εστιάζουν στην τάχα διαφορετική τους οπτική και χωρίς να συντηρούν με τη στάση τους το κατασκευασμένο μοντέλο μιας ζωής γεμάτης από ανισότητες – είτε σε ανιούσα είτε σε κατιούσα κλίμακα.

Διώνη Δημητριάδου

"Χρόνου Σκιά" του Γιώργου Δουατζή (εκδόσεις Στίξις) - συζήτηση στο Polis - φωτογραφίες και video

Συζήτηση (και όχι μια τυπική παρουσίαση) 

για τη "Χρόνου Σκιά" 

(εκδόσεις Στίξις) του Γιώργου Δουατζή

χθες, 6 Μαρτίου 2019 στο Polis art café. 

Η ποίηση στα καλύτερά της, σε ανοιχτό διάλογο με τους αναγνώστες της.

Γιώργος Ρούσκας

Διώνη Δημητριάδου

 Σεμίνα Πανηγυροπούλου 

και οι φίλοι που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

(οι φωτογραφίες και το βίντεο από τη Δήμητρα Καραχάλιου)

ΑΡΧΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ & ΤΕΧΝΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΕΧΝΩΝ ΟΜΑΔΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ 5ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ «Ο ΕΡΩΤΑΣ» ο μικρός κι ο μέγας

ΑΡΧΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ & ΤΕΧΝΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΕΧΝΩΝ

ΟΜΑΔΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

5ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

«Ο ΕΡΩΤΑΣ» ο μικρός κι ο μέγας

Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης Κοζάνης προκηρύσσει τον 5ο Πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης 2019.

Ο διαγωνισμός, τίθεται υπό την αιγίδα:

α) Γραφείου Ποιήσεως.

β) Ελληνικού Κύκλου Βιβλιόφιλων Λονδίνου (Greek Library of London)

Ο 5ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης, διέπεται από τους παρακάτω όρους.

ΟΡΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Το θέμα του διαγωνισμού είναι :

«Ο ΕΡΩΤΑΣ» ο μικρός κι ο μέγας.

-Ο έρωτας Ανακάλυψη

-Ο έρωτας Ένωση

-Ο έρωτας Εκκρεμότητα

* Ποιήματα εκτός θέματος θα απορρίπτονται από την διαγωνιστική διαδικασία.

1. Ο Διαγωνισμός απευθύνεται σε δύο κατηγορίες:

α. Μαθητές (Γυμνασίου – Λυκείου)

β. Ενήλικες

2. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν οι απανταχού Έλληνες ή γενικά οι ομιλούντες την ελληνική γλώσσα.

3. Έκταση των έργων: Το κάθε ποίημα δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 30 στίχους.

4. Κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να υποβάλει στον διαγωνισμό μόνο ένα ποίημα, το οποίο δεν έχει λάβει μέρος σε άλλο διαγωνισμό και πρέπει να είναι πρωτότυπο και αδημοσίευτο.

5. Τα έργα υποβάλλονται σε έξι (6) δακτυλογραφημένα αντίτυπα, με ψευδώνυμο στο κάτω δεξιά μέρος της σελίδας. Το ονοματεπώνυμο, η διεύθυνση, το τηλέφωνο, και το email του/της δημιουργού, να αναγράφονται σε μικρό κλειστό φάκελο, στο εξωτερικό του οποίου θα υπάρχει μόνο το ψευδώνυμο. Επίσης απαραίτητο είναι να σταλεί και σε ηλεκτρονική μορφή το κείμενο του ποιήματος με CD.

6. Η κρίση των έργων θα γίνει από πενταμελή Κριτική Επιτροπή:

Προεδρεύων:

Σκιαθάς Δ. Αντώνης: Ποιητής - Κριτικός Λογοτεχνίας - Μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Διευθύνων του Γραφείου Ποιήσεως.

Μέλη: (κατ’ αλφαβητική σειρά)

Δημητριάδου Διώνη: Ποιήτρια – Κριτικός Λογοτεχνίας.

Τασιόπουλος Βαγγέλης: Ποιητής – Γραμματέας Εταιρείας Λογοτεχνών Θες/νίκης

Τσάιτα – Τσιλιμένη Βάλια: Διδάκτορας Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Λέκτορας στο τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Ποιήτρια.

Χλωπτσιούδης Δήμος: Ποιητής – Κριτικός Λογοτεχνίας

7. Οι συμμετοχές στον διαγωνισμό θα πρέπει να αποσταλούν ταχυδρομικώς, σε κλειστό φάκελο, στον οποίο θα πρέπει εξωτερικά να αναγράφεται η κατηγορία της συμμετοχής (πχ. Κατηγορία: Ενήλικες ή Κατηγορία: Μαθητές)

8. Τελευταία ημερομηνία υποβολής έργων στον διαγωνισμό ορίζεται η 30η Ιουνίου 2019 (σφραγίδα ταχυδρομείου).

9. Για κάθε κατηγορία διαγωνιζομένων θα δοθούν 3 Βραβεία. Εφόσον κριθεί απαραίτητο από την Κριτική Επιτροπή, θα δοθούν και Έπαινοι.

Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν έως τις 30 Ιουλίου 2019.

Η Γιορτή απονομών των διακρίσεων θα πραγματοποιηθεί σε ειδική εκδήλωση στις αρχές Σεπτεμβρίου 2019. Ο χώρος που θα διεξαχθεί η γιορτή απονομών θα γίνει γνωστός μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

Την ημέρα της γιορτής απονομών θα πραγματοποιηθούν και τα εγκαίνια έκθεσης με έργα Ελλήνων Εικαστικών, επί του θέματος του διαγωνισμού, στο νέο ιδρυθέν Μουσείο Τεχνών του Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης στην πόλη της Κοζάνης.

Τα έργα να αποστέλλονται με απλό ταχυδρομείο, και όχι συστημένα, στη διεύθυνση:

Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης Δελμούζου 1

τ.κ. 50100

Κοζάνη – Ελλάδα

Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τα απεσταλμένα ποιήματα για οποιαδήποτε χρήση κριθεί απαραίτητο, για την προβολή του.

Διευκρινίσεις για τον Διαγωνισμό στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης: arhiokesarias1@gmail.com

«ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ» του Αidan Fennessy

Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται 
τη Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

14^η Καλλιτεχνική Περίοδος 2018-2019

Θεματική ενότητα: Άβυσσος η ψυχή…

«ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ»

του Αidan Fennessy

έναρξη παραστάσεων: Κυριακή 10 Μαρτίου 2019

και κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 20.00

Το έργο του Αidan Fennessy, «Το σπίτι στη λίμνη», παρουσιάζεται στο Θέατρο «Αγγέλων Βήμα», σε μετάφραση Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου και σκηνοθεσία Γιάννη Μπουραζάνα, από την Κυριακή 10 Μαρτίου 2019. Το έργο παρουσιάζεται για δεύτερη φορά. Για πρώτη φορά παίχτηκε πέρυσι στο «Αγγέλων Βήμα», στο πλαίσιο «Χώρα αναφοράς: Αυστραλία». Το φετινό, εντελώς διαφορετικό του ανέβασμα, χρησιμεύει ως μέσο μετάβασης από την περσινή στην φετινή χώρα αναφοράς που είναι η Νότιος Αφρική. 

Λίγα λόγια για το έργο

Δύο άνθρωποι παλεύουν για την επικράτηση, δύο ολόκληροι κόσμοι συγκρούονται μεταξύ τους. Ένας δικηγόρος και μία ψυχολόγος. Ένας άντρας και μία γυναίκα. Σκάβουν τόσο βαθιά μέσα τους, που φτάνουν μέχρι το σκοτεινό εγώ τους μέχρι «το συλλογικό ασυνείδητο… μέχρι τα αρχέτυπα… τη σκιά… Σκιά είναι το ψυχικό υπόλειμμα της σαύριας ουράς που ξεφορτωθήκαμε την στιγμή που πάψαμε να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα…»   Ποιος θα επικρατήσει; Πράξη άμυνας; Πράξη επιβίωσης;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπουραζάνας

Σκηνικά: Σπύρος Παπαδόπουλος

Κοστούμια : Χριστίνα Πανοπούλου

Φωτισμοί: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθός σκηνοθέτη: Νάντια Γραμμένου

Παίζουν:

Σταύρος Καραγιάννης

Γιώτα Μηλίτση  

Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Πρεμιέρα: Κυριακή 10 Μαρτίου 2019

Παραστάσεις: Κυριακή και Δευτέρα στις 20.00

Διάρκεια: 80 λεπτά

Εισιτήρια: Γενική Είσοδος: 12€

Φοιτητικό, ανέργων: 10€

Αγγέλων Βήμα

Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια

Τηλ. 210 524 2211