Ετικέτες

"Λέσχη Ανάγνωσης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αγίας Παρασκευής" Βιβλία (αποσπάσματα) Δοκίμια Κριτικές 'αναγνώσεις' Δημήτρης Φύσσας "Εμένα μου λες (ποιήματα 1997-2016) Κριτικές 'αναγνώσεις' Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ "Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι" Κριτικές 'αναγνώσεις' Μιχάλης Γκανάς "Άψινθος" Κριτικές 'αναγνώσεις' Σωτήρης Κακίσης "Όλο αέρα! (αισθηματικά κείμενα)" Κριτικές 'αναγνώσεις' Colm Tóibín "Καραβοφάναρο στο μαύρο νερό" Κριτικές 'αναγνώσεις' Jack Kerouac "Στοιχειωμένη ζωή - η χαμένη νουβέλα" Κριτικές 'αναγνώσεις' Max Ritvo "Αιώνες" Κριτικές 'αναγνώσεις' Miguel de Unamuno "Το μυθιστόρημα του δον Σανδάλιο σκακιστή" Κριτικές 'αναγνώσεις' Oliver Sacks David Hume "Η δική μου ζωή" Κριτικές 'αναγνώσεις' Stefan Zweig "Σκακιστική νουβέλα" Κριτικές 'αναγνώσεις' W. G. Sebald Jan Peter Tripp "Αδιήγητη ιστορία" Μεταφράσεις (ποίηση) Παρουσιάσεις βιβλίων - φωτογραφίες Ποιητική σύναξη Τόλης Νικηφόρου "Πάθος" ανέκδοτο ποίημα σε πρώτη δημοσίευση

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

μια ενδιαφέρουσα ποιητική πρόταση

Διαβάζω από τον Νίκο Μυλόπουλο, ταυτόχρονα βάζοντας τις ψηφίδες της εικόνας  την καθεμιά στη θέση της με την αυθαιρεσία μιας ανάγνωσης ενσυναισθητικής. Όλα μοιάζουν ταυτόσημα με τις προσωπικές εναποθέσεις της μνήμης. Μα πιο πολύ με ταράζουν αυτοί οι ποιητές που ξαπλωμένοι στο πλατύσκαλο κοιτάζουν. Τους βλέπω λίγο νωχελικά να σχολιάζουν καθώς η θέση τους είναι και μέσα στο ποίημα αλλά και λίγο πιο έξω ή πιο πάνω απ’ αυτό. Συμπυκνωμένη ποιητική εμπειρία. Να ατενίζουν  την αφορμή της ποίησής τους. 
(Όπως είναι φυσικό, στην ποίηση του Μυλόπουλου θα ξαναγυρίσουμε. Δεν ξεμπερδεύεις έτσι ανέξοδα μαζί της.)

Διώνη Δημητριάδου



Άπτερος έρως

(του Νίκου Μυλόπουλου)

Με χείλη ερπύστριες θερίζαμε τους καρπούς ενός άπτερου έρωτα
Η γλύκα των φιλιών αθεράπευτα άχνιζε πάνω στη γλώσσα
Πίναμε τότε μέρες κι αναπνέαμε χιόνι
Μελανιασμένοι από τις έξαλλες δαγκωματιές του αέρα
Μιλούσαμε με τα κύματα εξαργυρώνοντας την  άγνοιά μας
Μοιράζοντας στα δυο το φεγγάρι που ήδη έλιωνε
Τα βράδια όμως στρίβαμε όνειρα
Δεμένοι με ό,τι απέμεινε απ’ το λουρί της γέννας
Για να ’χουμε πάλι το ξημέρωμα κάτι για να φτιαχτούμε.
Γλυκόπικρο καρβέλι η μοναξιά μετά βίας χόρταινε τις ψευδαισθήσεις
Καθώς οι ποιητές στο μεσαίο ξαπλωμένοι πλατύσκαλο
Σκάλιζαν ειρωνικά στα σπλάχνα τους εφιάλτες της μυρσίνης.


Νίκος Μυλόπουλος, Άπτερος έρως, από τη συλλογή «Όπως η θάλασσα με το αύριο», εκδόσεις Γαβριηλίδης