Ετικέτες

"Λέσχη Ανάγνωσης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αγίας Παρασκευής" Βιβλία (αποσπάσματα) Δοκίμια Κριτικές 'αναγνώσεις' Δημήτρης Φύσσας "Εμένα μου λες (ποιήματα 1997-2016) Κριτικές 'αναγνώσεις' Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ "Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι" Κριτικές 'αναγνώσεις' Μιχάλης Γκανάς "Άψινθος" Κριτικές 'αναγνώσεις' Σωτήρης Κακίσης "Όλο αέρα! (αισθηματικά κείμενα)" Κριτικές 'αναγνώσεις' Colm Tóibín "Καραβοφάναρο στο μαύρο νερό" Κριτικές 'αναγνώσεις' Jack Kerouac "Στοιχειωμένη ζωή - η χαμένη νουβέλα" Κριτικές 'αναγνώσεις' Max Ritvo "Αιώνες" Κριτικές 'αναγνώσεις' Miguel de Unamuno "Το μυθιστόρημα του δον Σανδάλιο σκακιστή" Κριτικές 'αναγνώσεις' Oliver Sacks David Hume "Η δική μου ζωή" Κριτικές 'αναγνώσεις' Stefan Zweig "Σκακιστική νουβέλα" Κριτικές 'αναγνώσεις' W. G. Sebald Jan Peter Tripp "Αδιήγητη ιστορία" Μεταφράσεις (ποίηση) Παρουσιάσεις βιβλίων - φωτογραφίες Ποιητική σύναξη Τόλης Νικηφόρου "Πάθος" ανέκδοτο ποίημα σε πρώτη δημοσίευση

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Μια ξεχωριστή έκδοση

Δημήτριος Γ. Μπούκης

Μνήμες τρύγου
στα Μεσόγεια Αττικής

από τις εκδόσεις ΑΩ




Έχουμε πει ότι για τις πολύ ξεχωριστές εκδόσεις, αυτές που φτιάχνονται όχι μόνο με την τεχνογνωσία αλλά κυρίως με το μεράκι και την αγάπη για το αντικείμενο, θα βρίσκουμε πάντα την ευκαιρία να μιλάμε. Έτσι εδώ μια έκδοση – κόσμημα.

Διαβάζουμε στην αφιέρωση:
Σ’ όλους τους Μεσογείτες που από πολύ – πολύ παλιά, στον άνυδρο τόπο τους, δημιούργησαν με μόχθο και μεράκι το καλό μεσογείτικο κρασί για να ευφραίνουν καρδιές…

Ο στρατιωτικός γιατρός (ακτινολόγος) Δημήτριος Γ. Μπούκης με πολλή αγάπη αλλά και γνώση έγραψε γι’ αυτόν τον τόπο, για τους ανθρώπους του και τη βασική τους ασχολία, την καλλιέργεια της αμπέλου.
Καταγράφεται στο βιβλίο – λεύκωμα η όλη διαδικασία της αμπελοκαλλιέργειας, τα μέσα πραγμάτωσής της και, κυρίως, η διαδικασία του τρυγητού και της οινοποίησης, όπως γίνονταν πριν τη μηχανοκίνηση.



Συνοδευτική του κειμένου η φωτογραφική απεικόνιση όλων των δεδομένων της ζωής και των διεργασιών που πραγματοποιούνταν στον Μεσογείτικο τόπο και που σήμερα, δυστυχώς, χάνονται.

Όπως γράφει στο συγκινητικό κείμενό της, που συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση, η Ελένη Γκίκα:
[...]
Γερνάει ή δεν γερνάει τελικά η μνήμη;
Τα πανηγύρια που ζήσαμε χάθηκαν. Γιατί όταν τα ξαναγράφεις ή τα ξαναδιαβάζεις, όμως πονάνε σαν ζωντανά. Πονάνε μαζί και δροσίζουν. Γιατί ό,τι ζήσαμε είμαστε. Κι όσα υπήρξαν υπάρχουν, χαμένος είναι μόνο ο ξεχασμένος μας χρόνος. 
Δικό μας είναι εκείνο που χάσαμε. Αυτό αποτελεί στις μέρες μας τη μοναδική της πια σιγουριά. Καθώς και το ότι γίνεται ανύπαρκτη η λήθη μπροστά έστω και στην ελάχιστη Μνήμη. (Ελένη Γκίκα, Ένα κοφάκι και δυο σβαρνάδες)




Αυτή την πολύτιμη μνήμη, λοιπόν, εξυπηρετεί και τούτο το βιβλίο. Και, όπως γράφει  ο ίδιος ο συγγραφέας:
Πιστεύω ότι περιγραφικά προσπάθησα να φρεσκάρω τη μνήμη όλων μας, σ’ αυτή την υπέροχη διεργασία, που επί χιλιάδες χρόνια επαναλαμβάνονταν παραδοσιακά στη γη των πατεράδων μας, που όμως σήμερα οι εξελίξεις τείνουν να εξαφανίσουν

Δημήτριος Γ. Μπούκης 
Μνήμες Τρύγου
στα Μεσόγεια Αττικής
εκδόσεις ΑΩ