Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Του θυμού θυμοσοφικά





Θυμός παρακοιμώμενος
παραφυλάει όλες τις παρόδους
μήπως μια ηρεμία απρόσμενη κάνει να ξεμυτίσει

Αέναος τροφοδότης
ακούραστος συνοδοιπόρος στα βήματά μου
μαύρο ή γκρίζο φόντο σχεδόν όλων των στίχων μου
συνυπογράφει καταθέσεις εσώτερου εαυτού

Μοιάζει καμιά φορά με λύπη
καθώς τις λέξεις καταπίνει
για να λειάνει κοφτερές γωνίες

Δεν ξεγελιέμαι
Θυμός στο βάθος είναι
που ορίζοντες ανοίγει
απέναντι σε ανοησία απύθμενη
σε παραλλάξεις των μορφών
να φαίνονται γλυκύτερες
να κρύβουν το φαρμακερό κεντρί

Στο τέλος σύντροφος μου γίνεται
οικείος
φιλικός

Μόνο που τότε
κινδυνεύω εγώ απ’ αυτόν
Πάντα κακή κατάληξη έχουν  τέτοιες φιλίες.


Διώνη Δημητριάδου