Ετικέτες

"Λέσχη Ανάγνωσης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αγίας Παρασκευής" Βιβλία (αποσπάσματα) Δοκίμια Κριτικές 'αναγνώσεις' Δημήτρης Φύσσας "Εμένα μου λες (ποιήματα 1997-2016) Κριτικές 'αναγνώσεις' Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ "Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι" Κριτικές 'αναγνώσεις' Μιχάλης Γκανάς "Άψινθος" Κριτικές 'αναγνώσεις' Σωτήρης Κακίσης "Όλο αέρα! (αισθηματικά κείμενα)" Κριτικές 'αναγνώσεις' Colm Tóibín "Καραβοφάναρο στο μαύρο νερό" Κριτικές 'αναγνώσεις' Jack Kerouac "Στοιχειωμένη ζωή - η χαμένη νουβέλα" Κριτικές 'αναγνώσεις' Max Ritvo "Αιώνες" Κριτικές 'αναγνώσεις' Miguel de Unamuno "Το μυθιστόρημα του δον Σανδάλιο σκακιστή" Κριτικές 'αναγνώσεις' Oliver Sacks David Hume "Η δική μου ζωή" Κριτικές 'αναγνώσεις' Stefan Zweig "Σκακιστική νουβέλα" Κριτικές 'αναγνώσεις' W. G. Sebald Jan Peter Tripp "Αδιήγητη ιστορία" Μεταφράσεις (ποίηση) Παρουσιάσεις βιβλίων - φωτογραφίες Ποιητική σύναξη Τόλης Νικηφόρου "Πάθος" ανέκδοτο ποίημα σε πρώτη δημοσίευση

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Για τον Χριστόφορο Μηλιώνη

Ο Χριστόφορος Μηλιώνης, από τους πιο σημαντικούς πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς, δεν είναι πια μαζί μας. Οι περισσότεροι θα τον θυμούνται από τα γραφτά του, σημαντικά και διακριτά στη λογοτεχνία μας. Προσωπικά θα τον θυμάμαι ως σχολικό σύμβουλο στα καθηγητικά μου χρόνια, πάντοτε τόσο ξεχωριστό, τόσο προσιτό για οποιαδήποτε συμβουλή είτε στον χώρο του σχολείου είτε στα δύσκολα εκείνα χρόνια των πειραματισμών στα βαθμολογικά κέντρα, όταν πρωτοεφαρμόστηκαν οι Δέσμες. Στο βαθμολογικό κέντρο στο Αιγάλεω, και μπροστά στον όγκο των γραπτών που είχε αναλάβει να διεκπεραιώσει με πολλούς νεαρούς συναδέλφους, προσπάθησε να μας πείσει ότι μπορούσαμε να διορθώσουμε το δύσκολο (σε κάθε περίπτωση) μάθημα της Έκθεσης. Και ήταν κοντά μας σε κάθε πρόβλημα που συναντούσαμε. Και θυμάμαι με πόση χαρά για την επιβεβαίωση της άποψής του με κάλεσε στο τέλος για να μου δείξει τις ελάχιστες διαφορές βαθμολογίας που είχαν τα γραπτά που διόρθωσα. Από τότε και στο εξής ποτέ δεν δείλιασα μπροστά σε καμιά πρόκληση βαθμολογική. Τον θυμάμαι και στο σχολείο του Περιστερίου, που δούλευα τότε, να μας μιλάει για το αγαπημένο του μάθημα, τη Λογοτεχνία, δείχνοντάς μας ότι μόνο αν την αγαπήσουμε πραγματικά μπορούμε και να τη διδάξουμε. Αγάπη για το αντικείμενο, πέρα από τις απαραίτητες φυσικά γνώσεις. Ήταν αλλιώς τότε τα πράγματα, η πρώτη φορά που εφαρμόστηκε ο θεσμός του σχολικού συμβούλου (που αντικατέστησε το θεσμό του Επιθεωρητή) και ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι με τους σημαντικούς φιλολόγους/λογοτέχνες που είχαν αναλάβει το έργο της καθοδήγησης. Μετά άλλαξαν αρκετά τα πράγματα βέβαια.