Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Μεταφορικά μιλώντας (μόνη αίσθηση)




Ένα βλέμμα
δύο λόγια
κι αρκετές σιωπές
αδιόρατες κινήσεις
κατά κει που στρίβει ο δρόμος.
Όλα στην αποθήκη του μυαλού.

Φυλαγμένα εκεί
θάβονται κάτω από τη νέα λήθη.

Μονάχα το άγγιγμα
-ακόμη κι ανεπαίσθητο-
διεκδικεί χώρο δικό του
και ανασύρεται
απ’ τις βαθιές τις αυλακιές
κάθε που μια θύμηση
στο δέρμα επάνω
απλώνεται.

Η μνήμη κατεξοχήν
είναι υπόθεση αφής.



(Διώνη Δημητριάδου)