Παρουσίαση των βιβλίων: 

"Το ξύπνημα" 

του Δημήτρη Φαρή

& "Η γάτα του Άρνολντ" 

του Απόστολου Λαγαρία

Μικρή εισαγωγή από τον επιμελητή των εκδόσεων Γρηγόρη Παπαδογιάννη

Για το Ξύπνημα θα μιλήσει η κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας Διώνη Δημητριάδου

Για τη Γάτα του Άρνολντ θα μιλήσει η μουσικός και συγγραφέας Αντριάνα Μίνου

Οι συγγραφείς θα μιλήσουν για το έργο τους και αμέσως μετά θα μιλήσουν με τη μουσική τους!

Και ζωντανή μουσική από τους συγγραφείς

στο POLIS ART CAFE στην Αθήνα, στις 7 το απόγευμα της Κυριακής 9 Απριλίου

Τσατσάρα επανάστασης

(ποίηση: Άγγελος Ήβος)

Λοιπόν,

Θαυμάζω τις μεγάλες εφευρέσεις

ανθρώπων που δεν θα γνωρίσω ποτέ.

Πύραυλοι εδάφους-εδάφους

και εδάφους-αέρος

και θαλάσσης-αέρος

και βόμβες εμπρηστικές

και βλήματα διατρητικά…

Εμείς, αλίμονο,

δεν εφηύραμε τίποτα.

Πεθάναμε στον ύπνο μας.

Το πόδι μας θάφτηκε προχείρως στο Αφγανιστάν.

Η Παλαιστίνια που αγαπήσαμε

έγινε λάσπη.

Το μωρό μας έχει πνιγεί.

Και η Λουντμίλα ψάχνει το κεφάλι της.

Στο κενοτάφιό μας

έχω κρύψει

τη μία και μοναδική μου εφεύρεση.

Μια τσατσάρα για τα ανάκατα μαλλιά

της επανάστασης

που πάντα θα μας προσπερνά.

Άγγελος Ήβος

(από τη συλλογή «εβίβα λα ρεβολουτσιόν»)

(φωτογραφία του Costica Acsinte  μεταμορφωμένη σουρεαλιστικά από τη φωτογράφο Jane Long)

Florilège

Ανθολόγιο

της

Florence Regnard

σε μετάφραση της Ευδοξίας Δελλή

και σε εικονογράφηση της ποιήτριας

από τις ΑΩ Εκδόσεις

Ένα ανθολόγιο ποιημάτων και εικόνων από την Florence Regnard. Ποιήματα γεμάτα εικόνες, με λυρισμό και ευαισθησία. Μικρές αποτυπώσεις αισθημάτων. Ένας διάλογος με τη φύση, όπως παίρνει για τις ανάγκες της ποίησης άλλη διάσταση, πιο προσωπική, σχεδόν ανθρώπινη παρουσία. Λέξεις που, όπως λέει η ίδια,

[…]έρχεστε κάποτε στ’ ακροδάχτυλά μου, λες και

προσγειώνετε τα φτερά σας σε ανθοπέταλα.

Αλλά και ποιήματα συνοδευμένα από εικόνες της ποιήτριας, που άλλοτε σε άσπρο μαύρο και άλλοτε σε γήινους χρωματισμούς υπογραμμίζουν διακριτικά τους στίχους.

Μια έκδοση με ιδιαίτερη αισθητική και ποιότητα, από αυτές που σπάνια πλέον συναντάμε, με φροντίδα στη λεπτομέρεια και με έκδηλη την αγάπη για τον τυπωμένο λόγο.

Όπως γράφει εισαγωγικά η μεταφράστρια Ευδοξία Δελλή, η  Florence Regnard:

[…]Ανασύρει εκλεκτικά από τα βιώματά της τις προνομιούχες στιγμές, καρπούς συναντήσεων και ταξιδιών όπου λανθάνει η παρουσία του Άλλου. Πολύτιμες πινελιές ευαισθησίας[…]

Δύο ποιήματα από τη συλλογή της Florence Regnard στο γαλλικό πρωτότυπο και στη μετάφραση της Ευδοξίας Δελλή:

Iris

Iris,

Fleur-messagère

Aux ailes d’ange,

Sous un frisson

Laisse apparaître

Son Coeur

Ίριδα

Ίριδα,

Λουλούδι-

μαντατοφόρος

Με φτερά αγγέλου,

Από ένα ρίγος

Φανερώνει

Την καρδιά της.

Portrait

Journée d’ hiver.

Une jeune fille à la fenêtre

Incline le visage

Vers son grand col roulé blanc.

Sur le côté, une broche étirée,

Du gris de son manteaux.

Une fleur blanche au milieu,

On dirait un baiser.

On ne sait pas

Si elle vient de le recevoir

Ou si elle veut le donner.

Πορτρέτο

Χειμωνιάτικη ημέρα.

Ένα νεαρό κορίτσι στο παράθυρο

Γέρνει το πρόσωπο

Στον άσπρο γυριστό γιακά της.

Στο πλάι, μία μακρόστενη καρφίτσα,

Στο γκρίζο του παλτού της.

Ένα λευκό λουλούδι στο κέντρο,

Σαν φιλί.

Άγνωστο

Αν μόλις της το ’δωσαν

Ή αν επιθυμεί εκείνη να το δώσει.

Η Florence Regnard γεννήθηκε στα περίχωρα του Παρισιού το 1945. Ξεκίνησε τις γυμνασιακές σπουδές της στον τόπο καταγωγής της και τις ολοκλήρωσε στο Παρίσι, όπου και μένει μέχρι σήμερα. Εργάστηκε αρχικά ως γραμματέας. Οι παιδαγωγικές ανησυχίες της, όμως, την οδήγησαν να συνεχίσει τις σπουδές της στο πανεπιστήμιο και να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη διδασκαλία της Γαλλικής ως ξένης γλώσσας. Η εργασία της αυτή της χάρισε πλούσιες εμπειρίες, γιατί ήρθε σε επαφή με ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του κόσμου, αλλιώτικες κουλτούρες και ποικίλα επαγγέλματα. Η ιδιαίτερη αγάπη της για την τέχνη την έστρεψε να ασχοληθεί ερασιτεχνικά, στον ελεύθερο χρόνο της, με τη φωτογραφία, το ψηφιδωτό, το παστέλ, την ιαπωνική ανθοδετική (ικεμπάνα), την κινέζικη καλλιγραφία και ζωγραφική αλλά και το σχέδιο. Στη συνέχεια εστίασε το ενδιαφέρον της στην ποίηση συνδυάζοντας τον ελεύθερο στίχο με τα δικά της εικαστικά έργα. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή στα Γαλλικά το 2008.

Λέσχη Ανάγνωσης 

της Δημοτικής Βιβλιοθήκης 

της Αγίας Παρασκευής

Χθες, στις 6 Απριλίου 2017, πραγματοποιήσαμε στη Λέσχη Ανάγνωσης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Αγίας Παρασκευής, την 6^η συνάντησή μας. Μαζί μας ήταν ο συγγραφέας Γιώργος Μητάς με τον οποίο συζητήσαμε τη νουβέλα του «Το Σπίτι» (εκδόσεις Κίχλη). Θέματα γύρω από τη γραφή (από την πλευρά του συγγραφέα, του αναγνώστη αλλά και από την πλευρά της ίδιας της γραφής) προκάλεσαν μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση των μελών μας με τον συγγραφέα, μια ανταλλαγή απόψεων απολύτως εποικοδομητική, όπως πιστεύουμε, για όλους.

Και εδώ η γνώμη του ίδιου του συγγραφέα, που μας τιμά ιδιαίτερα:

«Η ΓΡΑΦΗ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ», ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ, 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017

Μια ωραία συνάντηση, με ανθρώπους που ήρθαν να συζητήσουν για το βιβλίο που είχαν διαβάσει, να μοιραστούν εντυπώσεις και σκέψεις, να ρωτήσουν τον συγγραφέα, να επικοινωνήσουν, να περάσουν καλά. Μια παρέα που «δένει» μέσα από τις συναντήσεις αυτές, και μεταδίδει την αίσθηση του ανήκειν στον καλεσμένο της. Μια παρέα ανοιχτή σε καινούργιους επισκέπτες που προσέρχονται με τους ίδιους σκοπούς. Ο χώρος, με θέα στο ατελιέ του Αλέκου Κοντόπουλου, αυθεντικός και φιλόξενος. Στον κάτω όροφο μια γοητευτική βιβλιοθήκη, έξω από τα παράθυρά της ένας άγριος κήπος.

Μια πολύ ωραία ιστορία, η Λέσχη Ανάγνωσης που έχετε ξεκινήσει στη Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Η επόμενη συνάντηση είναι στις 11 Μαΐου 2017, στις 6 το απόγευμα, για να συζητήσουμε το μυθιστόρημα του Γιόζεφ Ροτ «Ιώβ – Η ιστορία ενός απλού ανθρώπου» (εκδόσεις Άγρα). Μαζί μας θα είναι ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, εξαιρετικός αναλυτής του «Ιώβ» («Υπό το φως του μυθιστορήματος», Πόλις).

τρεις μικρές πεζές εμμονές

τρεις μικρές πεζές εμμονές

της Διώνης Δημητριάδου

η αφή

Αν κάποτε όλα εξαφανιστούν, σκέφτομαι, μπορεί να μείνει η ανάμνηση των αγγιγμάτων. Χέρια που μας αγγίζουν και αποτυπώνουν πάνω μας ονόματα και χαρακτηριστικά προσώπων, γεύσεις και οσφρήσεις και κοιτάγματα πολλά, φωνές που αφήνουν τις λέξεις τους, πολύτιμα απομεινάρια μνήμης. Αλλά δεν είναι μόνο η αίσθηση ενός ανθρώπινου αγγίγματος. Θυμάμαι πώς έκαιγε κάτω από τα πέλματα η παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης, με τον ήλιο του βορρά να την αφήνει έκθετη. Κι αυτή κι εμένα. Μετά όλα άλλαξαν, μεγαλώσαμε, κι η παραλία το ίδιο. Επεκτάθηκε. Προσχώσεις απαραίτητες, και νέες εισβολές προσώπων που πάλι με το άγγιγμα διεκδίκησαν την παρουσία τους μέσα μου. Εκείνα τα μικρά στίγματα στη ράχη των χεριών, μικρές καφέ κηλίδες, δηλωτικές μιας ηλικίας. Άλλοτε πάλι, σκασίματα στο δέρμα (ευαίσθητο θα ήτανε πολύ) να γδέρνουν το δικό μου αναμετρώντας την παράλογη συνύπαρξη. Πώς θα έπρεπε τότε να το έχω καταλάβει ότι το δέρμα εξαπατά, έτσι όπως κρύβει φλέβες πάλλουσες από ζωή ή άλλοτε από αναισθησία. Κι ύστερα πάλι άλλα αγγίγματα, πολλά απ’ αυτά του σύντομου χρόνου, που δεν έλπιζαν καθόλου σε μια μνημονική διαχρονικότητα, να με ξαφνιάζουν με την επιμονή τους. Τα άλλα, τα ορκισμένα για μακροζωία, δεν άντεξαν στον χρόνο. Και λέω πως μάλλον κάποιο παιχνίδι του μυαλού κι αυτό μπορεί να είναι, που επιλέγει -με μια απολύτως δική του λογική- να κινεί τις αισθήσεις και να προτιμά αυτήν που δύσκολα κανείς θυμάται. Κι αν κάποιος πει ότι υπάρχει σε όσα γράφω μια εμμονή με την αφή, ίσως και να έχει δίκιο. Μήπως αυτή δεν είναι η νοητή προέκταση του σώματος;

η ποίηση

Θα μπορούσε η ποίηση να είναι μια σκέψη που κάνεις καθώς κρατιέσαι από τη χειρολαβή μέσα στο μετρό ή στο λεωφορείο, και βαραίνει ο χρόνος πάνω σου όπως γράφει μια προσωπική πορεία. Ή πάλι ποίηση θα λέγαμε πως είναι αυτό που στριφογυρίζει πάνω στο κρεβάτι σου -αυτό όχι εσύ- και μόλις κάνεις να το πιάσεις και να το κλείσεις σε λέξεις, έρχεται ο ύπνος και χάνεται. Αδύνατον πια να ξαναπιάσεις το νήμα. Το άλλο πρωί όλα αλλιώτικα και ξεχασμένα. Μα πάλι την ώρα που φουσκώνει ο καφές εκεί στην άκρη μια μοναδική φουσκάλα και την αποθηκεύεις στο φλιτζάνι, εκείνο ποίημα δεν είναι τάχα; Μικρά κι αθέατα γράφονται. Άηχα μάλλον.

η ανάγνωση

Υπάρχει το βάρος του τυπωμένου πόνου. Αυτό που το λέμε πένθος «λογοτεχνικῇ ἀδείᾳ». Στριμώχνεται και ασφυκτιά μέσα στις σελίδες, φωνάζει κι αλυχτά, ίδιο με τη φωνή του πληγωμένου ζώου. Συχνά το λες με το όνομά του: το πάθος το αβίωτο. Δυνατά και σταθερά επανερχόμενο σε κάθε ανανέωση μιας σιωπηλής ανάγνωσης. Απόηχος όμως μόνο είναι του ξένου πόνου, που λάθρα τον αγγίζεις. Και όταν έρθει η ώρα, τότε μαζεύεις φύλλα κι αποκόμματα και μια φωτιά ανάβεις. Γιατί μόνο τη θέρμη τους έχεις ανάγκη πια. Ο ήχος ο δικός σου ακούγεται που τον απόηχο καταργεί.

Διώνη Δημητριάδου

(Άλμπρεχτ Ντύρερ, Σπουδή για χέρια)

(η πρώτη δημοσίευση έγινε στο περιοδικό Fractal http://fractalart.gr/treis-mikres-pezes-emmones/)

Παρουσίαση βιβλίου

"Τα λουτρά της κόμισσας"

του Βαγγέλη Γαροφάλλου

Μικρές εκδόσεις

"Λέξεις Απόκρημνες"

Διώνη Δημητριάδου

ποιητική δίγλωσση συλλογή 

Τη Δευτέρα, 24 Απριλίου στις 8 μ.μ. 

(στη μουσική σκηνή "1002 νύχτες", Καραϊσκάκη 10, Ψυρρή) 

η παρουσίαση της ποιητικής μου συλλογής 

«Λέξεις Απόκρημνες», 

από τις Μικρές Εκδόσεις 

Δίγλωσση έκδοση, με τα πρωτότυπα ελληνικά ποιήματά μου και τις  αγγλικές μεταφράσεις τους από τον Robert Crist και τη Δέσποινα Λαλά - Crist.

Θα μου κάνουν την ιδιαίτερη τιμή να μιλήσουν τρεις εκλεκτοί άνθρωποι των γραμμάτων και πολύτιμοι φίλοι: 

η Μαριάννα Παπουτσοπούλου (συγγραφέας και μεταφράστρια), 

η Βασιλική Κρυσταλλίδου  (φιλόλογος) 

και  ο Χάρης Μελιτάς (αρχιτέκτων, ποιητής).

Κατά ευτυχή συγκυρία θα βρίσκονται στην Ελλάδα οι δύο μεταφραστές των ποιημάτων μου (Robert Crist και Δέσποινα Λαλά - Crist), οπότε θα τους έχουμε μαζί μας στην παρουσίαση. Αυτό από μόνο του είναι είδηση!

Τη βραδιά θα κοσμήσει μουσικά, ως πιανίστας σε αυτήν την περίπτωση, ο συγγραφέας Δημήτρης Φαρής.