ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΝΑΣΣΟΥ
ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΑΣΙΑΧΤΟ
Άσιαχτο το
σεντόνι στο κρεβάτι
Το ζούμε το
σώμα μας
Πάνω στα
σεντόνια
Άσιαχτο το
μαξιλάρι στον καναπέ
Λίγη – ως
αρκετή – σκόνη στο ράφι
Ένα ψίχουλο
κάτω απ’ το τραπέζι
Δεν σκούπισα
Δεν έπλυνα
Δεν άπλωσα
Έγραψα. Γράφω.
Ας είναι.
ΜΙΑ ΚΑΠΩΣ
ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ
Κ ό β ω
Δρόμο
Ξερά φύλλα
Λάσπη
Κλωστές
Ψωμί
Ομφάλιους
λώρους
Συνήθειες
Ανάσες
Έρωτες
Π α ί ρ ν ω
Δρόμο
Φιλιά
Αγκαλιές
Ύψος
Χώρο
Χρόνο
Ανάσες
Τ ι ν ά ζ ω
Μαλλιά
Σεντόνια
Μυαλά
Σκόνη
Ζωές
Ολόκληρες
Β ρ ί σ κ ω
Διαμάντια
Σίδερα
Πέτρες
Ποτάμια
Ροές
Βρωμιές
Λεκέδες
Νόημα
Γ ε λ ά ω
Άτσαλα
Γάργαρα
Πικρά
Υστερικά
Κοφτά
Κλαίω γελώντας
Ή
Γελάω κλαίγοντας
Μπορώ ακόμη
Ευτυχώς.
Ενήλικη
Μεσήλικη
Νεαρά
Έφηβη
Παιδούλα
Νήπιο
Βρέφος
Έμβρυο
Από που
αρχίζει η μνήμη
Φοβάμαι να
ψάξω
Αιώνες πριν
Στο
δέντρο των
γενεών μου
Αρνούμαι
Αποδέχομαι
Το σπέρμα του
πατρός
Το ωάριο της
μητρός
Όνομα πατρός:
κενό
Όνομα μητρός:
κανένα
Το γένος,
ολόδικό μου
Νέας σποράς
Νέας εσοδείας
Δικαίωμα.
Δέσποινα Νάσσου
(φωτογραφίες: Izabella Urbaniak)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου