Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

δύο ποιήματα

της Θεοδώρας Σπηλιωτάκη





Αντιστασιακή γλώσσα

Δεν άντεχε την πραγματικότητα που την 
περιέβαλλε.
Να κλείνει τα μάτια ή τα αυτιά με τα χέρια της;
Πήρε την απόφαση και έκοψε τα χέρια της.
Τα έκοψε για να βλέπει και να ακούει,
κυρίως όμως για να μην κόψει κάποτε τη γλώσσα της.
Υπήρχε ακόμα ελπίδα να αντισταθεί στο αποτρόπαιο.





Ψυχοσωματική γλώσσα

Πληγές το σώμα του γεμάτο,
μα στην ψυχή του μία.
Τα τραύματα μαρτυρούσαν
έναν πόλεμο που δόθηκε.
Το άλλο της ψυχής δε μιλούσε.
Ίδιος σιωπηλός ήρωας
υπόκειτο σε μαρτύρια
για να ομολογήσει,
αλλά τα υπέμενε στωικά.
Έως θανάτου.
Έως ότου έγινε όλος μια πληγή,
ψυχή τε και σώματι.
Και φωνασκούσε τότε όλος,
σε μια γλώσσα ακατάληπτη.

Θεοδώρα Σπηλιωτάκη

Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Έχω την ανάγκη να ζω με χίμαιρες πατώντας όμως παράλληλα  στέρεα στη πρακτική και σκληρή πραγματικότητα. Έτσι, ακροβατώ μεταξύ χημικής μηχανικής και λογοτεχνίας (τέχνης εν γένει).
(οι φωτογραφίες του Anton Belovodchenko, bodyscapes)