Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ατελές ποίημα

της Θεοδώρας Σπηλιωτάκη



Έγραψε για τη ζωή της.
Συμπεριέλαβε τις εμπειρίες αλλά και τις απειρίες της.
Προέκτεινε με τη φαντασία το χρόνο της ζωής της στο άπειρο.
 Έτσι βίωσε το αβίωτο αλλά εν δυνάμει βιωμένο.

Όταν τέλειωσε, το ποίημά της κατέρρευσε όντας αθεμελίωτο στις βασικές αρχές της τέχνης της ζωής.
Πώς θα κατέληγε στο μοναδικό, βέβαιο τέλος της ζωής της, το θάνατό της;      
Έγραψε ένα έργο με αρχή και μέση, δίχως τέλος.
Δεν έγραψε για το θάνατό της, μόνο για την ευτελή, καθώς άσκοπη, ζωή της.



Θεοδώρα Σπηλιωτάκη
Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Έχω την ανάγκη να ζω με χίμαιρες πατώντας όμως παράλληλα  στέρεα στη πρακτική και σκληρή πραγματικότητα. Έτσι, ακροβατώ μεταξύ χημικής μηχανικής και λογοτεχνίας (τέχνης εν γένει).
(πίνακας: Dmitry Lisichenko)