Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Τρία ποιήματα 

της Θεοδώρας Σπηλιωτάκη






Μια ζωή και μια αιωνιότητα

Λυπάμαι για αυτούς που έζησαν, που ζουν, που θα ζήσουν
-αν ζήσουν τελικά.
Μα πιο πολύ λυπάμαι για μένα, που γεννήθηκα και έζησα,
που ενεπλάκησα στο φαύλο κύκλο της ζωής.

Και ποιο τέλος να τολμήσεις;
Αφού ξέρεις πως και ο θάνατός σου ακόμα, κάποια άλλη ζωή θα θρέψει.
Ή αλλιώς,
όπως και αν πράξεις με τη ζωή, μόνο ζωή τελικά θα αποφέρεις.

Συγγνώμη μόνο επιτρέψτε μου αιωνίως να ζητώ, για το μερίδιό μου
στην καταδίκη μας,
στην καταδίκη σας,
στην καταδίκη τους.

Νόημα ζωής

Πόσες βολές στοχευμένες, άστοχες
δε μέτρησα πότε πόσες.
Έριχνα, έριχνα μέχρι ν’ αδειάσει τ’ όπλο.
Και ήταν τότε που υπέφερα,
γιατί σκότωνα στ’ αλήθεια, αχρήστευα ένα πράγμα.
Μέχρι να γεμίσω τ’ όπλο,
η απουσία εκπυρσοκροτούσε μέσα μου νοήματα και στόχους.
Και έπειτα,
πάλι απ’ την αρχή.

Άτιτλο

Χάρτινα, φθηνά φανάρια
φλέγονται!
Και έπειτα, γεννούν σκοτάδι.


Θεοδώρα Σπηλιωτάκη

(φωτογραφία: "Octans" της Beth Moon)